Levensecht

 

'De rattenvanger', 2010

Elk jaar is het weer een hele belevenis - met deelnemers van over de hele wereld. Van tevoren weet ik al wat ik mag verwachten; honderden verschillende poses, bizarre en soms uitermate realistische kostuums, gekke bekken en een uitgelaten sfeer. Heel Arnhem staat letter & figuurlijk op zijn kop. Waar heb ik het over? Uiteraard; het World Statues Festival!

Op de valreep: dit jaar was het ook nog eens ontzettend zomers weer!

Gesluierde kussen

"Het is hier net zoals bij de dokter; kleedt u zich maar even uit!" klinkt de stem van verkoopster #1 met een gebaar naar het zilveren kamerscherm naast haar. De bride to be verdwijnt direct achter de houten panelen, nog iets onwennig, terwijl verkoopster #2 er al aan komt met armen vol stof. Meters en meters aan wit. Ongelooflijk hoeveel kilo's daarin verstopt zitten! Dat merkten we eerder al, toen we in al ons enthousiasme jurken uit de rekken haalden om te laten zien...Gelukkig zijn er 'maar' vier overgebleven.

"Perfect!" roepen verkoopster #1 en verkoopster #2 tegelijk als Henrieke in vol ornaat tevoorschijn komt. Ook wij, de juryleden, gezeten in een kringetje rond de spiegel, zijn om. Het is natuurlijk nog te vroeg om het te (mogen) zeggen, maar dit is 'hem'. The dress. Mijn mond valt open in verbazing. "Hij is prachtig," roep ik haar toe. Er volgt een zee aan complimenten, van alle mogelijke kanten. Intussen staat the girl in white voor de spiegel om alles zorgvuldig in zich op te nemen. Ze laat alle bijvoeglijke naamwoorden tevreden over zich heen spoelen. Haar glimlach wordt steeds groter. "Nu doen we even iets engs," kondigt verkoopster #1 aan. "Ik zet je op een krukje." Met pumps aan is dat nog een behoorlijke onderneming!

"Deze is véél te lief voor jou!"

Het resultaat mag er zijn en verliefd kijkt de blonde bruid over haar schouder. De jurk hangt nu goed en past haar precies. Ons oordeel: "erg glamourous en toch natuurlijk & mooi, maar ook pittig." Maar... we zijn nog maar net begonnen. "Nu komt de volgende. Ben je er klaar voor?" vraagt verkoopster #1. Er wordt hevig geschud en gegrijnsd. Henrieke lijkt de smaak te pakken te hebben en komt binnen no time tevoorschijn in een tweede jurk. Japon beter gezegd, want het is een supersweet lief jurkje. "Deze is veel romantischer," merk ik gelijk op. Mariëlle knikt en zegt, zoals alleen een zus dat kan; "deze is véél te lief voor jou!" Henrieke lacht en kronkelt haar neus; "nee, lief....dat ben ik niet, hè?" Na wat gedraai en gefrunnik, springen de verkoopsters bij. "Als ik eerlijk mag zijn; dit is niet haar jurk," meent #1. "Hij is te prinsesjeachtig" voegt #2 toe. Maar mooi is hij zeker! Ik zie Henrieke twijfelen - toch maar weer uit met dat ding. Verder zoeken!

Creatief met bodypaint...

Ineens is het stil tijdens het omkleden. Wij als jury zijn in gedachten druk bezig met vergelijken. Vooral de twee moeders lijken in meditatieve staat te verkeren. De derde optie heeft maar een kortstondig leven. Hij is leuk - maar dat is het juist... trouwen doe je niet in een 'wel leuke' jurk. Oh, heavens no! De achterkant is dan wel mooi (klassiek!), maar kan de jurk niet redden. "Je trouwt immers niet met de rug naar elkaar toe," horen we de aanstaande piekeren. "Alhoewel... ik voel me er wel heel lekker in." Ik kijk van Mariëlle naar haar moeder en van haar weer terug naar Henrieke. Uiteindelijk is Mariëlle degene die zegt wat we allemaal schijnen te denken "ik blijf toch bij 1. Echt! Daar had ik meer hét gevoel bij." Zo eindigt weer een jurk op het rek van de bruidsboutique. Back where it belongs.

"Hier heb je zeker een flinke verzameling bruidsmeisjes bij nodig!" roept verkoopster #1 bij het zien van de vierde jurk - met extreem lange sleep. De dromerige blik op Henrieke's geizicht wordt wat kritischer. "Hij is inderdaad nogal huge..." Weer op het krukje, wordt de aanzienlijke lap stof over haar arm gedrapeerd. "Denk erom dat je ook nog moet dansen, hè. Dat hou je nooit een hele avond vol zo," zegt #2. "Dan ben je na een uur al bekaf!" lacht #1. Behalve dat hij erg onhandig is- lijkt het geheel ook nog eens vrij komisch; bride to be met haar jurk om haar heen gewikkeld... Ik lach breed en stoot Mariëlle aan. "Het is net alsof ze wil vluchten!" Henrieke krijgt een lachbui als ze dat hoort. "Nou, ik word geen runaway bride, hoor!"

Wijsneus

“Alstublieft.” Bij dat woord zet ik hem op mijn neus, knipper ik nog een keer met mijn ogen en kijk de vol verlichte zaak in. Er gaat een flits van nervositeit door mij heen. (is dat wel goed? hoort dat zo? alles lijkt een beetje…raar) Helaas, voordat ik alle invloeden volledig kan verwerken, rukt de man het ding weer van mijn neus om hem ‘bij te stellen’. Hij draait wat aan de steuntjes in het midden, met serieuze blik en uiterste stilte, alsof hij de code van een beveiligde kluis aan het breken is. Hij legt tijdens het ritueel uit dat dit nodig is ‘om het montuur goed op het gezicht te positioneren’. Ik lach zwakjes, ongeduldig, maar laat hem zijn gang gaan. De laatste twee weken heb ik er zoveel over gehoord, over Het Nieuwe Zicht – ik wil nu eindelijk eens weten hoe het werkelijk is. Of er echt een wereld voor me ‘open zal gaan’.

Stelselmatig heb ik verkondigd dat het wel mee zal vallen. Dat het vast niet zo bijzonder zou zijn. Maar, jullie raden het al; I was wrong! Ik tuurde door de glazen en zag dwars door de onwennigheid de helderheid, de scherpte, de overdonderende details en een soort, ik weet niet hoe ik het anders kan zeggen, ‘hulsje’ van licht. Alsof alles om me heen plotseling in een nieuw en glimmend jasje was gestoken. Gemaakt van High Definition. Het was heel vreemd, maar ik kon er alleen maar van lachen. Giechelen, in feite, als een klein kind dat voor het eerst ontdekt had dat ze bubbels in haar chocomel kon blazen. Het moet vast enorm dom hebben geleken voor buitenstaanders/wie dan ook. Of wellicht hebben de stamgasten even moeten glimlachen, zich herkennend in het overdonderde meisje dat steeds maar naar totaal alledaagse dingen bleef kijken.

Bril op, bril naar benden… bril op, bril naar beneden. Zo stond ik daar. Met een steeds breder wordende grijns op mijn gezicht en geen flauw idee van plaats of tijd. De oplettende woorden van de opticien, gleden volledig langs mij heen. Ik bleef me verbazen (en verbazen over hoeveel ik me verbaasde!) en had alleen nog oog voor mezelf. Ja, letterlijk. “Real life in 3D”, dacht ik bij mezelf. Want ik stond er opeens middenin; alles dichterbij dan ik het me herinnerde. Interactief. Live. “Dit zien de normale mensen dus,” mompelde ik en moest mezelf bedwingen niet randomly allerlei dingen aan te raken. Display rekken, vazen vol bloemen, zachte stoelkussens, sprankelende tangetjes in de werkbankhoek van Mr. Opticien zelf; alles leek ineens veel mooier, vroeg om aandacht. Mijn handen jeukten. Met mijn mond open in verwondering, begaf ik mij naar de kassa. Ik friemelde met de ritssluiting (fatsoenlijk handeling verrichten is behoorlijk moeilijk met nieuw verworven superwoman vision, trust me!) en haalde tenslotte mijn portemonnee tevoorschijn. Toen volgden er woorden die mijn dag helemaal compleet maakten: “u hoef niet te betalen, dat heeft uw verzekering al gedaan”. (Ha! Zijn ze dus toch nog ergens goed voor)

Buiten zette mijn tranceachtige state of mind, beter gezegd mijn ontvankelijkheid voor hallucinaties, pas écht door. Toen ik aan mensen, etalages en bomen voorbij liep die wel gephotoshopt leken! Mijn kalmte, die ik aan de toonbank van de opticien had herwonnen, ging nu weer verloren. Lag ergens op de bodem van mijn gedachten en raakte steeds verder uit het zicht met elk individueel grassprietje dat ik uit kon maken tussen te tegels van de winkelstraat. “Vaag,” zei ik steeds maar; ‘dit is zó vaag, onwerkelijk”, alsof die ketting van woorden ook maar het geringste effect zou hebben. Sterker nog; het maakte mijn kinderlijke verliefdheid op de wereld alleen maar erger – en de grijns op mijn gezicht  breder en breder. Volgens Matthijs, die tijdens deze gehele episode bij mij was (en zich vast dood heeft kunnen lachen om mijn fratsen) kwam ik ‘helemaal stoned!’ over en dachten de voorbijgangers geheid dat ik een half pakje weet-ik-veel-wat op had gerookt.

Alvast een voorproefje van mij mét bril....

Het lijkt niet eens zo raar. Niet perse nerdy, al had ik dat verwacht. De vergelijking met brilsmurf is dus overbodig. (wel vergeleek m'n zus me met een 'hot librarian', oftewel een sexy bibliothecaresse. Nou, daar doe ik het nog wel voor! Een fatsoenlijke fotoshoot volgt nog, zodra de zon weer uit haar schuilplek is gekropen.

Aapjes kijken

 

  

 

 

That's one evil fish, if you ask me...

(click to enlarge the pics)

Dagje Moeras

Hoe ging dat versje ook alweer dat we als kinderen altijd zongen? Ohja, "in het bos zijn de wilde dieren, in het bos... in het bos..." 

Nou, vandaag heb ik de kans gepakt en naar buiten gegaan. Er zouden zwanen in het meer rondzwemmen, met kleintjes, dus dat moest ik zien. Met mijn compacte digitale camera in de ene pocket en mijn telefoon en sleutels in de andere ging ik lekker licht van huis. Het was maar een stukje lopen, wist ik, en ik had immers net gegeten. Veel had ik niet nodig en ik moest ook gewoon even tot rust komen. Even niets aan mijn hoofd, geen computer en geen lawaai - het was immers zondag (niet dat ik daar ooit naar luister) en dat is een rustdag. Rust. Ontspanning. Juist.

De motregen, fijn maar duidelijk aanwezig, en de eindeloos grijze lucht mocht de pret niet drukken. Ik ging op pad, punt uit. Aangezien ik geen mutsjes of andere paraat liggende hoofddeksels tegenkwam, griste ik , op advies van de binnenblijvers, snel nog de paraplu mee. (ik haat het om met zo'n ding te lopen zeulen, maar, ach, je weet maar nooit) Anyway, ik was goed op weg. Ik had het bospad naar het Schansker Bos al snel gevonden en lette onderweg op de bloemen vol regendruppels, altijd een mooi gezicht, en de stilte om me heen. Ik kon er niets aan doen, ik begon te fantaseren over avontuur. Zoals ik dat vroeger altijd deed, als meisje, toen ik samen met mijn vriendinnen het bos (of ook maar een tuin/zandbak/speelkamer) instapte een me in een andere wereld waande. Er gebeurde altijd wel iets spannends. In mijn gedachten dan.

Nu had ik mazzel, zo scheen het... er stond een middagje ronddwalen in het moeras op de agenda! (ja, echt) Bizar, want zo groot of onoverzichtelijk is het Schansker Bos helemaal niet - sterker nog, ik zou het nauwelijks een bos noemen, eerder een lapje groen van vrij aanzienlijke lengte. Maar zoals ik al zei, regende het. Steeds harder, met van die irritante windstoten die de paraplu bijna uit je handen rukken - heel onhandig als je op National Geographic fotoreportage bent. Guur kloteweer, weer dat me deed denken aan die typische horrorfilms over tieners die ergens in the middle of nowhere belanden en dan aan stukjes worden gehakt. 

Ik begon bij het oversteken van een gammele brug spontaan een eng kinderkoor muziekje te neuriën, zo'n stemming heerste er. So spooky. Tja, toen kon ik er nog om lachen, had ik mijn sokken nog aan en mijn plu niet als wandelstok in bezit. Laat ik het zo zeggen; het gebied rond het meer heeft een lange/rechte/saaie weg. Meer een pad eigenlijk. Ik was ervan overtuigd dat ik interessantere foto's zou kunnen maken als ik via een 'andere hoek' langs het water liep, dus wat deed ik? - zelf een richting kiezen. Ook wel bekend als 'van het paadje afgaan'. You have to suffer for your art, right? En aangezien ik fotografie nogal serieus neem... 

Daar ging ik in mijn keurige flatjes - die binnen de kortste keren in hebberige sponzen werden omgetoverd. Ik bewoog me voort met een tergend vies *slurp slurp slurp* geluid, over de drasserige bodem, langs massa's naaktslakken en  ineens rond springende kikkertjes. En was er één enkele fucking zwaan in zicht? Dacht het niet, hoor. Met mijn paraplu als zwaard tegen in-de-weg-hangende takken & torenhoge brandnetels, ploeterde ik mijn weg terug naar de bewoonde wereld, om de zoveel seconden ongeduldig om me heen kijkend. Nog steeds geen lelijke eendjes gespot. Op dit punt waren mijn sokken zo zielig dat ik ze maar in mijn jaszak besloot weg te stoppen. Ik glibberde verder door het Monsoon Wedding landschap...

Draai ik me om, zie ik een verzameling witte en grijze (van de kleintjes!) veertjes achter het riet verstopt. Ik zie mezelf er nog naartoe 'sluipen' met rochelende schoentjes en een doctor House houding. Toch bleven ze rustig zitten - ze hebben vast wel erger gezien. Ik klikte haastig weg, zoveel mogelijk inzoomend op de in dons gehulde babyzwaantjes en ik merkte dat ik zelfs vogelgeluiden maakte om de beestjes dichterbij te krijgen - of in ieder geval om hun koppies boven het water te houden, zij het  met een nogal verbaasde uitdrukking. (nee, mijn 'Zwaans' zal wel niet veel soeps zijn...) Ze bleven aardig lokaal dobberen, dus de foto's zijn wel aardig geworden.

Hier de leukste, bijna een familieportret:

Opgegraven Relieken

"Stories are like ancient fossils in the ground, waiting to be dug up. They're there, you just have to find them" - Stephen King

Vleugels vol woorden, een hoofd vol met zin, drijf ik nog een beetje met de golven mee.

Mijn constructie nu afgesloten, duik ik het volgende hoofdstuk in, met zwarte krullen in mijn haar en dankbare vlekken op mijn vingers, waar, wellicht door haast ontstaan, af te lezen is hoe het mijn hart vergaat.
Zie dan hoe elke lijn mij tekent, met lussen vol betekenis vervult, omgeeft en uitstort op de aarde, een creatieve reïncarnatie die nodig is om de werkelijkheid te doortasten om haar net zo goed vast te leggen als zij mij registreert.
Levensechte inbeelding is iets wat je voelt en leert, maar slechts eruit kan halen als het erin zit, diep geworteld, onontkoombaar, in de essentie van je zijn.
Fantasie is verslavend omdat het zo hoort, je herinnert aan dat wat goed voelt, natuurlijk is. Een soort thuiskomen, in gedachten.

Dat is, give or take, mijn interpretatie van the King's Speech. ;)

 

"I've got no self control
been living like a mole now
going down; excavation"

- snippet van U2's 'Elevation'

 (klonk altijd bizar in mijn oren,

maar eindelijk kan ik er wat mee)

Zwarte Krullen

In het kort... kalligrafie (uit het Grieks kalos, 'mooi' en grafein, 'schrijven') is de kunst van het schoonschrift.

 

Missie: Kalligrafie 

Vieze vingers krijg je wel, en witte kleding kun je beter niet aandoen. Toch heeft het kliederen met inkt en het creëren van uitgebreide gekke vormen een bepaalde charme. Echt monnikenwerk, noemt men het vaak. Klopt, het is een tijdrovende bezigheid. Even uitgummen is er niet bij dus veranderingen vragen om een nieuw papier... Maar mijn doe-het-zelf-boek ligt al lang genoeg te verstoffen in de kast. Het is eens tijd om dat ding uit te proberen - en niet slechts te bladeren. 

Maar het zal me any time soon wel niet lukken om zulke prachtige creaties te maken:

Als ik er alleen al naar kijk, word ik al jaloers. Al is dit vast & zeker een vaardigheid waar je maanden, als al niet jarenlang, met dodelijke precisie op moet trainen. Verwacht vooralsnog dus geen Picasso's van mijn hand! Klein beginnen, zeggen ze dan... Wat ik wel weet te produceren (zullen wel eerder enkele priegelige kriebels zijn, voorzichtig en voorspelbaar), zal ik gelijk posten.

To be continued...

Tien graden celsius

Woordgrapje, heel flauw. Nee, het cijfer slaat niet op het weer, helemaal niet, maar op mijn ten-einde-komende academische carrière. Dan is het woord "tien" al heel gauw heel indrukwekkend. Afgerond dan.. niet dat die resterende 0,5% mijn euforie teniet kan doen. As we speak is mijn 9,5 onderweg naar het bedrijfsbureau! Voor mijn "prachtige" portfolio voor Vormgeving. Yes! kan ik alleen maar zeggen  roepen. Ik ben erg blij, erg trots...en erg opgelucht. (one down, one more to go...)

8acht8

Stiekem was ik toch wel een beetje teleurgesteld toen ik mijn voormalige missie 'het achten plan' zag mislukken. Wat had die stomme zeven in Godsnaam te zoeken tussen zijn hoogwaardigere soortgenoten?(!) Een beetje geeky was mijn streven wel, dat geef ik toe. En onnodig onhaalbaar wellicht. Maar het is het laatste jaar, dacht ik. Dan mag je wel wat strengere eisen stellen. Laten zien wat je echt kan. Dus, hup, discipline! Unleash your inner nerd, Kirs! Of zoals Charlie Sheen zegt; "I only have one gear; go".

Tja, tijdens je diploma-uitreiking wil je immers iets hebben om trots op te zijn. Vooral wat je lievelingsvakken aangaat. (lees; de creatieve/leuke vakken) Die sombere vijf die je ooit voor dat *kuch* ver-schrik-ke-lij-ke *kuch* tentamen van communicatie hebt gehaald, heb je namelijk al lang en breed ergens op het zoldertje van je gedachten weggestopt. Toen was school nog 'saai' en 'nodig'. Iets wat je vooral 'moest' doen en 'verplicht' was om waar te maken. Zodra je ergens mee bezig gaat, waar je je hele ziel en zaligheid in kan stoppen, neemt dat andere (enthousiastere) vormen aan. Ik noem maar het schrijven van een pilot voor een televisieserie, het bedenken van een toneelstuk, het maken van logo's of heerlijk prutsen met InDesign. 

Automatische piloot

Je 'mag' ineens van alles. Het moeten is de deur uit. Dan is het ineens geen huiswerk meer, let je niet meer zo benauwd op de deadlines. Je komt ineens op gang, het loopt lekker, bijna vanzelf. Je voelt je thuis en wil je bewijzen, niet tegenover anderen, nee, vooral tegenover jezelf. Het wordt persoonlijk, motiveert je zodat je, soms zonder te eten/drinken/slapen/denken/ademen, alles in sneltreinvaart en een chaotische waas van inspiratie af kan ronden. Tot je er vierkante ogen en een barstende hoofdpijn van krijgt. Het is immers jouw ding; jouw pet project.

Een hele reeks achten is het dus niet geworden, maar deze rapport-update haalt het gemiddelde van mijn afgelaste missie met een dikke knipoog omhoog. Nu maar hopen dat mijn experiment op gebied van erotica & toneel net zo geslaagd is.. ik wacht met spanning af! (((Update: het is een 8,5 geworden. Past dus perfect in het nerd-rijtje thuis, haha!)))

Zomers

(Ponzi, levensgrote fan van kikkerbilletjes...)

(Ja, hij speelt voor standbeeld)

Zo, ik dacht, ik speel even voor mooi weer. In de goede, frisse, zomerse zin van het woord dan. Obviously. Want van deze tijd van het jaar moet je genieten. Even stilstaan bij de mooie dingen om je heen, al zijn het maar de kleine dingen, nee, juist de kleine dingen. Want die mis je juist vaak. En dat is toch zonde?

House sitting

 Nee, deze blog heeft niets met de sinistere humor van dokter House te maken. Meer met Eigen Huis &  Tuin, maar dan in de puurste zin van het woord. Bij alleen thuis zijn, wordt vaak aan wilde feesten, eindeloze film marathons, liters alcohol, slapeloze nachten en ongezonde eetgewoonten gedacht. Not to mention is het een goed excuus om al je vrienden uit te nodigen en wordt er zowat van je verwacht dat je 'vergeet' de afwas te doen - zodat elke kamer van het huis aan het eind van de week verdacht veel van een zwijnenstal wegheeft.

Dat ben ik niet van plan. Die stereotype verschijnselen laat ik over aan makers van slechte/slapstick komedies. Ik weet wel degelijk hoe de wasmachine werkt, kan best een fatsoenlijke maaltijd  voor mezelf bereiden (die meer dan 2 ingrediënten telt!), ben behendig in het omgaan met Dreft en leer stukje bij beetje om de schijnbaar ontembare tuinslang te overmeesteren. (gisteren viel het ding nog spontaan uit elkaar in mijn handen) Het zal ook wel moeten; 8 dagen lang ben ik de enige verantwoordelijke.  Een house sitter dus. 

Home alone zijn is wellicht even wennen, maar biedt ook een mooie kans; want hoe is het eigenlijk om op jezelf te wonen? Kan ik het aan? Volgens mij ben ik er wel klaar voor. Toch? 

Ik moet zeggen dat het wel meeviel. Zelfs tegenviel. Eitje, eigenlijk. Zelfs de wasmachine heeft het overleefd. En, nee, er is niets gekrompen. De strijkplank is wel saai in zijn donkere hoekje blijven staan, maar dat was puur en alleen omdat ik er geen tijd/zin voor/in had. Over het algemeen beviel het aardig goed. Wel heb ik duidelijk gemerkt dat ik een gezelligheidsmens ben. Sure, ik praat wel vaker met tegen mijn kat, maar dit was op een ander niveau. Zo was ik zelfs blij dat ik eindelijk weer een dag les had! Whoo!  (zielig gewoon, I know) Human contact; van wezenlijk belang. Voor mij althans. Wel boden onze vrolijke parkietjes een sfeervol achtergrond muziekje. 

Behalve dat wist ik even niet wat ik aanmoest met een gesneuvelde houtduif (ravage documentatie staat hieronder...) - die Tom direct na thuiskomst is gaan opruimen. Mét stofveger en blik. En stofzuiger.

Daarnaast had Piepie tijdens mijn week alone een nieuw plekje gevonden. Bij mij op bed. Yes, toen mams thuiskwam, lag hij er bijna nog. Als luie berg van zwarte haartjes. Maar wel awwww. (zo lang hij van de pimpelmeesjes afblijft)