Dagje Moeras

Hoe ging dat versje ook alweer dat we als kinderen altijd zongen? Ohja, "in het bos zijn de wilde dieren, in het bos... in het bos..." 

Nou, vandaag heb ik de kans gepakt en naar buiten gegaan. Er zouden zwanen in het meer rondzwemmen, met kleintjes, dus dat moest ik zien. Met mijn compacte digitale camera in de ene pocket en mijn telefoon en sleutels in de andere ging ik lekker licht van huis. Het was maar een stukje lopen, wist ik, en ik had immers net gegeten. Veel had ik niet nodig en ik moest ook gewoon even tot rust komen. Even niets aan mijn hoofd, geen computer en geen lawaai - het was immers zondag (niet dat ik daar ooit naar luister) en dat is een rustdag. Rust. Ontspanning. Juist.

De motregen, fijn maar duidelijk aanwezig, en de eindeloos grijze lucht mocht de pret niet drukken. Ik ging op pad, punt uit. Aangezien ik geen mutsjes of andere paraat liggende hoofddeksels tegenkwam, griste ik , op advies van de binnenblijvers, snel nog de paraplu mee. (ik haat het om met zo'n ding te lopen zeulen, maar, ach, je weet maar nooit) Anyway, ik was goed op weg. Ik had het bospad naar het Schansker Bos al snel gevonden en lette onderweg op de bloemen vol regendruppels, altijd een mooi gezicht, en de stilte om me heen. Ik kon er niets aan doen, ik begon te fantaseren over avontuur. Zoals ik dat vroeger altijd deed, als meisje, toen ik samen met mijn vriendinnen het bos (of ook maar een tuin/zandbak/speelkamer) instapte een me in een andere wereld waande. Er gebeurde altijd wel iets spannends. In mijn gedachten dan.

Nu had ik mazzel, zo scheen het... er stond een middagje ronddwalen in het moeras op de agenda! (ja, echt) Bizar, want zo groot of onoverzichtelijk is het Schansker Bos helemaal niet - sterker nog, ik zou het nauwelijks een bos noemen, eerder een lapje groen van vrij aanzienlijke lengte. Maar zoals ik al zei, regende het. Steeds harder, met van die irritante windstoten die de paraplu bijna uit je handen rukken - heel onhandig als je op National Geographic fotoreportage bent. Guur kloteweer, weer dat me deed denken aan die typische horrorfilms over tieners die ergens in the middle of nowhere belanden en dan aan stukjes worden gehakt. 

Ik begon bij het oversteken van een gammele brug spontaan een eng kinderkoor muziekje te neuriën, zo'n stemming heerste er. So spooky. Tja, toen kon ik er nog om lachen, had ik mijn sokken nog aan en mijn plu niet als wandelstok in bezit. Laat ik het zo zeggen; het gebied rond het meer heeft een lange/rechte/saaie weg. Meer een pad eigenlijk. Ik was ervan overtuigd dat ik interessantere foto's zou kunnen maken als ik via een 'andere hoek' langs het water liep, dus wat deed ik? - zelf een richting kiezen. Ook wel bekend als 'van het paadje afgaan'. You have to suffer for your art, right? En aangezien ik fotografie nogal serieus neem... 

Daar ging ik in mijn keurige flatjes - die binnen de kortste keren in hebberige sponzen werden omgetoverd. Ik bewoog me voort met een tergend vies *slurp slurp slurp* geluid, over de drasserige bodem, langs massa's naaktslakken en  ineens rond springende kikkertjes. En was er één enkele fucking zwaan in zicht? Dacht het niet, hoor. Met mijn paraplu als zwaard tegen in-de-weg-hangende takken & torenhoge brandnetels, ploeterde ik mijn weg terug naar de bewoonde wereld, om de zoveel seconden ongeduldig om me heen kijkend. Nog steeds geen lelijke eendjes gespot. Op dit punt waren mijn sokken zo zielig dat ik ze maar in mijn jaszak besloot weg te stoppen. Ik glibberde verder door het Monsoon Wedding landschap...

Draai ik me om, zie ik een verzameling witte en grijze (van de kleintjes!) veertjes achter het riet verstopt. Ik zie mezelf er nog naartoe 'sluipen' met rochelende schoentjes en een doctor House houding. Toch bleven ze rustig zitten - ze hebben vast wel erger gezien. Ik klikte haastig weg, zoveel mogelijk inzoomend op de in dons gehulde babyzwaantjes en ik merkte dat ik zelfs vogelgeluiden maakte om de beestjes dichterbij te krijgen - of in ieder geval om hun koppies boven het water te houden, zij het  met een nogal verbaasde uitdrukking. (nee, mijn 'Zwaans' zal wel niet veel soeps zijn...) Ze bleven aardig lokaal dobberen, dus de foto's zijn wel aardig geworden.

Hier de leukste, bijna een familieportret:

No sins, no shame

Met de klas naar Amsterdam; dat is natuurlijk altijd een leuk idee. Het plan; we zouden naar fotomuseum Foam gaan en daarna tijd vrijmaken voor een spontane opdracht, zelf in te vullen. De expositie was erg inspirerend en indrukwekkend. De opdracht... was toch wel wat anders dan wat ik gewend ben. We moesten ons opsplitsen in groepen. Samen met Rosanne ben ik in de tram gestapt en op pad gegaan. Ons doel: het lokaliseren en vastleggen van zwervers, straatmuzikanten en andere arme sloebers. De laagste laag van de society, zeg maar. Alleen lieten die zich niet vinden. Nou, dus maar over naar plan B...

We besloten, na een korte discussie, maar naar de Wallen te gaan. We hadden immers iets origineels (lees; spannends) voor ogen. En niet de zoveelste reportage over met camera behangen toeristen of patat-happende tienermeisjes. Nee, dan zijn rode lampen toch stukken interessanter. Maar first things first; hoe kom je daar in godsnaam? Wij als redelijk onschuldige studenten uit het nuchtere Groningen hadden geen flauw benul. Waarom zouden we ook - als normaal mens heb je daar niks te zoeken. Maar wat blijkt; daar heb je vuilnismannen voor. Die weten kennelijk alles. Vooral als het met stoute vrouwen te maken heeft.

Het was alsnog even zoeken, maar zodra we bij een druk, donker steegje uitkwamen, wisten we dat we de goede kant op gingen. Sextoys in alle soorten en maten én kleuren. Rekken vol veerrijke topjes met gaten op strategische plekken. Louche uitziende types die in een hoekje stonden te pissen. Ja, in 1 keer duidelijk; we zijn er bijna. Toch  stonden we wel even van de erotische tuinkabouter te kijken.  Hoe verzinnen ze het! Creatief, dat wel. En even moest ik aan mijn moeder denken, die momenteel bezig is met een kinderboek omtrent deze vrolijke mensjes. (alhoewel ze vooral geschokt op deze foto reageerde..)

Scary stories

Maar terug naar ons avontuur - want dat was het zeker. Ik moet nog lachen als ik eraan terug denk, zo bizar was het daar. Ik zie ons nog staan met twee lullig kleine amateur cameraatjes, de mijne nog paars ook. Maar denk maar niet dat de dames ons over het hoofd zagen! Antennes leken ze te hebben. Helemaal ge-finetuned om het minste geringste aan opnameapparatuur te bespeuren. Volledig in staat om hiertegen in actie te komen, luidkeels achter de gordijnen roepend/vloekend. Heel naïef was het van mijn om überhaupt te denken dat je daar foto's MOCHT maken. Laat staan dat ze het oké zouden vinden. (al zou het wettelijk toch niet verboden zijn...toch?) Enge verhalen over achter je aan rennende pooiers en camera-in-de-grachten-gooiende tactieken, vernamen we pas later. (tja, die stomme opgeplakte bordjes namen we niet bepaald serieus) Kennelijk hebben we echt mazzel gehad. 

Op een krijsend 'No pictures! No pictures' van een Thais raammeisje dat in lingerie de straat op kwam na heb ik namelijk geen last gehad. En Roos werd slechts 1x de middelvinger getoond. Goed dan, hooguit twee keer. Sterker nog; ik liep zelfs een working girl tegen het lijf met dezelfde liefde voor Hunkemöller. Ik zweer het, dezelfde roze BH met zwarte bandjes heb ik ook! Een erg aparte realisatie, eentje die ik -hoe kon het ook anders- hardop moest uiten. Uiterst verbluft, wat leidde tot een spontane lachaanval. Dat laatste had ook te maken met de groezelig ogende viespeuken die er rondslenterden. Met vet haar, rits halfopen en een hand grabbelend in het kruis. Ach, good times in the Red Light District, je kent dat wel ;)

Secret Mission
Ah, al met al hadden we dus een vrij tamme dag in de rosse buurt. Ondanks onze zenuwen. (poeh!) Want ja, daar sta je maar mooi. Je voelt je schuldig en ongemakkelijk, maar moet wel een fotoreportage maken. Dan is dat knopje indrukken ineens een hele grote stap. Trust me. Toch moest het, hielden we onszelf steeds weer voor. We deden dit toch niet voor de lol, maar wilden er iets van leren. Juist daarom hadden we zo'n gedurfd onderwerp bedacht - dat doe je niet zomaar! Dus gingen we door. Hielden we vol. We voelden ons net undercover journalisten en ontwikkelden omslachtige en sneaky manieren om toch een moment vast te kunnen leggen. Over de kwaliteit hou ik me stil. Het kon ons niet stiekem genoeg. Hoe kon het ook anders? De meiden aan de andere kant van het glas maakten met hun kille blikken overduidelijk dat ze niet 'in de stemming' waren. Zo'n 87% van onze foto's bestond dan ook uit de textuur van de rood fluwelen gordijnen... 

Het fotograferen vanaf de overkant van de gracht bleek een succesvolle, doch niet geheel fullproof manier om onze missie te volbrengen. Ook hier bleek dat prostituees verdacht veel weghebben van superhelden. En niet alleen vanwege de uitdagende kledingkeuze. Maar juist vanwege hun mind tricks; vergeet die educatieve Kodak moments maar want deze roze dames zijn net zo ongrijpbaar als het smoke monster van Lost. Het is hard, maar ik moet eerlijk zeggen; uiteindelijk doen ze het toch zelf. Ze gaan er immers zelf zitten.  Zielig kan ik het dus moeilijk vinden. Simpel as it sounds; no sins, no shame.