Welkom in Wonderland

Verlies transformeren in iets moois - dat is in feite wat Kirsty Mitchell heeft gedaan. Na het ontvallen van haar moeder, stortte ze zich in haar passie voor fotografie. Vluchtte ze regelrecht een droomwereld in. En het mag gezegd worden; wat begon als een 'klein zomerprojectje' van een hobbyist(!) groeide uit tot een tientallige fotoserie van adembenemende proporties.

“Life has become a different place. A 'second chance’ is maybe the only way to describe it."

 

  
Drie jaar. Zo lang deed ze erover om de serie compleet te maken. Volledig zelfstandig (lees; met een minimaal budget) sprokkelde ze kostuum na kostuum bijeen & werkte ze de onwerkelijke concepten uit die doen denken aan een cross-over tussen Lord of the Rings, Pan's Labyrinth en Alice in Wonderland.   

"I am so grateful; I have had my eyes opened."

De serie vond dan ook gaandeweg de toepasselijke naam 'Wonderland'. Met de fantasierijke foto's beoogde ze slechts één ding; de vele sprookjes en spannende verhalen die haar moeder tijdens Kirsty's kinderjaren voorgelezen had, met de wereld delen. En haar daardoor voort te laten leven; te eren.   

"No matter how sad the origin of it all was -- I will always cherish the fact this small and precious awakening happened...”

Haar academische achtergrond in kostuum design, kwam de nieuwe fotografie op haar missie perfect van pas; samen met een vriendin (make-up artiest), werkte ze na thuiskomst van haar 'echte' baan tot in de ochtenduren door om eigenhandig alle benodigde attributen te creëren - van pruiken tot sieraden. En natuurlijk de gewaden zelf.

'All the characters came to me in my dreams. My aim was to portray time passing, an unsaid journey through four seasons, incorporating every colour in the rainbow.'

Ze moet lachen als ze opnieuw hoort dat toeschouwers ervan overtuigd zijn dat ze de hele wereld over heeft gereisd voor dé perfecte locatie voor elke shoot. Niets is minder waar; stuk voor stuk zijn ze in hartje Surrey genomen - haar eigen thuisbasis.

"I developed a deep bond and newfound respect for the landscapes featured in the series. I can only hope I am able to remind others of their forgotten magic and beauty."

Tja, het is altijd lastig kiezen uit zoveel moois... Smaakt het naar meer? Bekijk vooral de gallery van Kirsty Mitchell. Als inspiratiebron wellicht - of anders 'good old' desktop materiaal ;)

Aapjes kijken

 

  

 

 

That's one evil fish, if you ask me...

(click to enlarge the pics)

Zomers

(Ponzi, levensgrote fan van kikkerbilletjes...)

(Ja, hij speelt voor standbeeld)

Zo, ik dacht, ik speel even voor mooi weer. In de goede, frisse, zomerse zin van het woord dan. Obviously. Want van deze tijd van het jaar moet je genieten. Even stilstaan bij de mooie dingen om je heen, al zijn het maar de kleine dingen, nee, juist de kleine dingen. Want die mis je juist vaak. En dat is toch zonde?

Mislukte Waterlelie

bikini + bierfles = blauwe lijm

Au! Soms heb je dat. Ben je gefocust, absent-minded en je van geen kwaad bewust. Maar voordat je het weet stap je zomaar in een kapotgeslagen bierfles. Zelfs in het water... Wat ik daar deed? Zwemmen, in eerste instantie. Tot ik de pittoreske potentie van het meerlandschap doorhad. "Fotoshoot?" riepen mijn tante en ik vrijwel tegelijk. Tussen de waterlelies naast de steiger. Ach, het leek zo mooi, maar ik had het kunnen weten - want;  'wie mooi wil zijn, moet pijn lijden'. Een oeroud cliché, maar helaas klopt het wel.

"Gooi nu je haar eens los!" suggereerde mijn tante enthousiast. We hadden net een hele reeks foto's gemaakt en eigenlijk was ik me in gedachten al bij de ladder naar boven aan het trekken. Maar mijn perfectionisme en beeldend vermogen wisten wel raad met dat idee. "Doen!" dacht ik direct. "Nu zijn we hier toch." Terwijl ik mij opnieuw door het bladerenoerwoud waagde, zag ik mijn haar al dansen op de deining van de golven. Zucht. Maar toen; 'huh?' Gevolgd door 'nee hè!'. Een irritante steek in de zool van mijn voet, daar had ik net zin in. "Ach, zo erg kan het niet zijn," mompelde ik tegen mezelf. Ik kijk straks wel. 

Daar stond ik dan. In al mijn zomerse pracht. Tussen de weelderige goud-gelen bloemblaadjes. Met mijn voeten in een massa van glibberige stengels, wist ik mijn pokerface aardig goed intact te houden. *knip* *flits* hoorde ik de camera verder zoemen. "Nu nog even lachen", klonk het vanaf de steiger. Dat deed ik gerust. Eigenlijk nog niet eens zo'n opgave want pijn deed het niet echt. Toch begon het op mijn zwemronde terug flink te tintelen. Ik wierp er een vluchtige blik op en zag tot mijn verbazing dat er een vrij paniekaanstekende snee te vinden was. Snif en bah. Ik werd overspoeld door een flinke lading 'dat heb ik weer...'

Eenmaal weer boven water werd ik al snel naar de auto gehaast - waar mijn voet bijna vakkundig werd verbonden (met tien meter tape erom gewikkeld leek het wel een oorlogswond!) door onze aardige Duitse kennis. Toen snel, hup, de auto in en op weg naar het ziekenhuis. "Voor de zekerheid." 1 ding zal echter wel komisch hebben geleken; ik in natte bikini en doorweekte er-gauw-overheen-kleren over het parkeerterrein struinend, nagekeken door infuus-met-zich-mee-rollende oudjes. Ach, ik had er ook een WIT shirtje overheen kunnen doen, hoor. (en, nee, hier heb ik GEEN foto's van gemaakt...)

Boven: ik bij mijn Herbal Essences pogingen

Anyway, met wat blue glue en een zeer precieze zool-van-voet-strak-bij-elkaar-houden-techniek was ik zo goed als nieuw. "Alleen wel goed je voet drooghouden, hè", waarschuwde de dokter nog. En ECHT ik heb het geprobeerd! Met 7 tot 8 lagen diepvriesgroentenfolie om mijn gehele onderbeen getoverd ben ik onder de (korste!) douche (ooit!) gestapt. EN de meest voorzichtige. Als slechtbalancerende flamingo stond ik tegen de muur geleund, met 1 hand mijn haar te wassen. (en dat is moeilijk met lang haar!) Tot nu toe ben ik nog steeds aangewezen op de wasbak. Grrrr.

*Gelukkig waren de foto's het vleesverscheurende resultaat uiteindelijk meer dan waard. Dat dan weer wel. Phew!

Dit is trouwens het origineel van ons Waterhouse inspired idee: