Mislukte Waterlelie

bikini + bierfles = blauwe lijm

Au! Soms heb je dat. Ben je gefocust, absent-minded en je van geen kwaad bewust. Maar voordat je het weet stap je zomaar in een kapotgeslagen bierfles. Zelfs in het water... Wat ik daar deed? Zwemmen, in eerste instantie. Tot ik de pittoreske potentie van het meerlandschap doorhad. "Fotoshoot?" riepen mijn tante en ik vrijwel tegelijk. Tussen de waterlelies naast de steiger. Ach, het leek zo mooi, maar ik had het kunnen weten - want;  'wie mooi wil zijn, moet pijn lijden'. Een oeroud cliché, maar helaas klopt het wel.

"Gooi nu je haar eens los!" suggereerde mijn tante enthousiast. We hadden net een hele reeks foto's gemaakt en eigenlijk was ik me in gedachten al bij de ladder naar boven aan het trekken. Maar mijn perfectionisme en beeldend vermogen wisten wel raad met dat idee. "Doen!" dacht ik direct. "Nu zijn we hier toch." Terwijl ik mij opnieuw door het bladerenoerwoud waagde, zag ik mijn haar al dansen op de deining van de golven. Zucht. Maar toen; 'huh?' Gevolgd door 'nee hè!'. Een irritante steek in de zool van mijn voet, daar had ik net zin in. "Ach, zo erg kan het niet zijn," mompelde ik tegen mezelf. Ik kijk straks wel. 

Daar stond ik dan. In al mijn zomerse pracht. Tussen de weelderige goud-gelen bloemblaadjes. Met mijn voeten in een massa van glibberige stengels, wist ik mijn pokerface aardig goed intact te houden. *knip* *flits* hoorde ik de camera verder zoemen. "Nu nog even lachen", klonk het vanaf de steiger. Dat deed ik gerust. Eigenlijk nog niet eens zo'n opgave want pijn deed het niet echt. Toch begon het op mijn zwemronde terug flink te tintelen. Ik wierp er een vluchtige blik op en zag tot mijn verbazing dat er een vrij paniekaanstekende snee te vinden was. Snif en bah. Ik werd overspoeld door een flinke lading 'dat heb ik weer...'

Eenmaal weer boven water werd ik al snel naar de auto gehaast - waar mijn voet bijna vakkundig werd verbonden (met tien meter tape erom gewikkeld leek het wel een oorlogswond!) door onze aardige Duitse kennis. Toen snel, hup, de auto in en op weg naar het ziekenhuis. "Voor de zekerheid." 1 ding zal echter wel komisch hebben geleken; ik in natte bikini en doorweekte er-gauw-overheen-kleren over het parkeerterrein struinend, nagekeken door infuus-met-zich-mee-rollende oudjes. Ach, ik had er ook een WIT shirtje overheen kunnen doen, hoor. (en, nee, hier heb ik GEEN foto's van gemaakt...)

Boven: ik bij mijn Herbal Essences pogingen

Anyway, met wat blue glue en een zeer precieze zool-van-voet-strak-bij-elkaar-houden-techniek was ik zo goed als nieuw. "Alleen wel goed je voet drooghouden, hè", waarschuwde de dokter nog. En ECHT ik heb het geprobeerd! Met 7 tot 8 lagen diepvriesgroentenfolie om mijn gehele onderbeen getoverd ben ik onder de (korste!) douche (ooit!) gestapt. EN de meest voorzichtige. Als slechtbalancerende flamingo stond ik tegen de muur geleund, met 1 hand mijn haar te wassen. (en dat is moeilijk met lang haar!) Tot nu toe ben ik nog steeds aangewezen op de wasbak. Grrrr.

*Gelukkig waren de foto's het vleesverscheurende resultaat uiteindelijk meer dan waard. Dat dan weer wel. Phew!

Dit is trouwens het origineel van ons Waterhouse inspired idee:

De Altink Affaire

Zaak: Kunstvervalser ontmaskerd?
Hoofdpersoon: C. Van Loenen
Lijdend voorwerp: J. Meijerink (het is maar hoe je het bekijkt)
De eis: 150.000 euro ---> afgewezen!
Oordeel: gebrek aan bewijs
Eis hoger beroep: 75.000 euro

“Zou je met een vrouw die besmet is in bed willen duiken? Ik niet!” Direct duidelijk, het argument dat Van Loenen gebruikt om uit te leggen waarom hij de met valsheid beschuldigde schilderijen niet terug wil nemen. Helaas voor hem wil hij tegelijkertijd ook niets kwijt over de oorsprong van de beruchte werken, wat hem juist een alibi zou verschaffen. “Natuurlijk weet ik wel waar ik mijn spullen vandaan heb, maar als ik met vingers ga wijzen, trek ik anderen mee mijn problemen in.”

Goed verzonnen
Het klinkt heel nobel, maar het zou net zo goed een leugen kunnen zijn. Een verzinsel van een man die in het nauw gedreven is. Feit is namelijk dat hij in 1992 werd gezien als het "kwade genius" achter een reeks onechte Ploeg-schilderijen. Daarop zat hij 4 dagen vast in de cel en werden er maar liefst 30 doeken in beslag genomen. Volgens een bloedlinke Meijerink, een man die hem al 3x voor de rechtbank sleepte, is de veinsende vervalser nog steeds actief en zijn ook de neppers die hij een aantal jaar geleden kocht van zijn hand. Vanuit zijn comfortabele woonboerderij heeft hij ze willens wetens voor een originele Ploeg-prijs verkocht. De schade in totaal? 23.000 euro. “Oplichting!”, claimt Meijerink na een grondige taxatieronde. “Onzin!” roept Van Loenen, verontwaardigd. Sindsdien zijn de vrienden vijanden. Met maar één doel voor ogen: hun gelijk bewijzen. Ten koste van alles.

Het klinkt als een soap, toch is het 'based on a true story'. Al 10 jaar loopt deze zaak. Al 10 jaar worden nieuwe bewijsstukken aangevoerd, experts uitgehoord en advocaten ingeschakeld. Het is een heel gevecht en ik vraag me af of oud-politieman Meijerink er zelf zo langzamerhand ook een beetje zat van is. Nou is de bovengenoemde koopsom misschien een heel bedrag - die rechtsgeleerden werken ook niet voor niets! Ik gok dat er al lang een envelop op de deurmat is gevallen met een berekening waarvan je steil achterover valt. Zijn grenzeloze wraak en onuitputtelijk eergevoel zouden hem nog wel eens duur kunnen komen te staan.

Boven: Ploeg-schilder Jan Wiegers werd ook al veelvoudig gekopiëerd

 Maar deze keer zal het anders lopen! Tenminste, dat belooft het kunstslachtoffer ons. Want nu heeft hij toch spraakmakende en solide bronnen verzameld! (dat mag ook wel na al die tijd) Kenners die, volgens hem, zonder a shadow of a doubt kunnen zeggen dat zijn aanwinsten geen meesterwerken maar priegelplaatjes zijn. Met een waarde van, je raadt het al; 0 komma 0 euro. Jammer genoeg voor hem zit de Beilense Schilderboer ook niet stil - die heeft imiddels een heel rapport opgesteld waarin uitgebreid in wordt gegaan op de incompetentie en twijfelachtige geloofwaardigheid van de tot dusver aangetreden professionals.. Hard tegen hard, zei ik toch.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan
Dit bewijst maar hoe moeilijker het is om je tegenstander 100% als kunstvervalser of kunstbesmetter neer te zetten. Zelfs experts hebben immers een mening, niet alleen hun vakkundige kunnen. En die kan door geruchten en eigenbelang behoorlijk veranderen, vooral in een zaak die zo high profile is als deze. Zo schatte Ploeg-kenner J. van den Hende in the nineties enkele schilderijen uit het genre op ontelbare waarde, maar kwam hij onmiddellijk op zijn bevindingen terug toen bleek dat ze afkomstig waren van de meer berucht dan beroemde schilder Cor van Loenen. Trillende handjes zal hij ervan gekregen hebben - om als een van weinigen tegen de stroom in te gaan. In de media gonst de nervositeit intussen duidelijk door: niemand wil met een vieze naam weer naar huis; besmeurd, vernederd.. Nee, dan maar vieze vingers.

Boven: zelfportret van Altink himself

The verdict
Het is dus niet alleen een ja-nee schreeuwpartij tussen de oude vrienden, maar ook een schaakpartij op dun ijs tussen de kunstkenners die zich hebben laten meeslepen in deze affaire. Wat een gedoe. And I thought art was meant to be fun. Ach, eind augustus zullen we wel horen wat het wordt. Als het houten hamertje een 'guilty' of 'not guilty' door de kamer schalt. Of zal dat voor de man nog een seintje zijn om de volgende rechtszaak in de startblokken te zetten...? Laat ik het maar niet te hardop zeggen. Ik geef hem nog eens ideeën.