Dagje Moeras

Hoe ging dat versje ook alweer dat we als kinderen altijd zongen? Ohja, "in het bos zijn de wilde dieren, in het bos... in het bos..." 

Nou, vandaag heb ik de kans gepakt en naar buiten gegaan. Er zouden zwanen in het meer rondzwemmen, met kleintjes, dus dat moest ik zien. Met mijn compacte digitale camera in de ene pocket en mijn telefoon en sleutels in de andere ging ik lekker licht van huis. Het was maar een stukje lopen, wist ik, en ik had immers net gegeten. Veel had ik niet nodig en ik moest ook gewoon even tot rust komen. Even niets aan mijn hoofd, geen computer en geen lawaai - het was immers zondag (niet dat ik daar ooit naar luister) en dat is een rustdag. Rust. Ontspanning. Juist.

De motregen, fijn maar duidelijk aanwezig, en de eindeloos grijze lucht mocht de pret niet drukken. Ik ging op pad, punt uit. Aangezien ik geen mutsjes of andere paraat liggende hoofddeksels tegenkwam, griste ik , op advies van de binnenblijvers, snel nog de paraplu mee. (ik haat het om met zo'n ding te lopen zeulen, maar, ach, je weet maar nooit) Anyway, ik was goed op weg. Ik had het bospad naar het Schansker Bos al snel gevonden en lette onderweg op de bloemen vol regendruppels, altijd een mooi gezicht, en de stilte om me heen. Ik kon er niets aan doen, ik begon te fantaseren over avontuur. Zoals ik dat vroeger altijd deed, als meisje, toen ik samen met mijn vriendinnen het bos (of ook maar een tuin/zandbak/speelkamer) instapte een me in een andere wereld waande. Er gebeurde altijd wel iets spannends. In mijn gedachten dan.

Nu had ik mazzel, zo scheen het... er stond een middagje ronddwalen in het moeras op de agenda! (ja, echt) Bizar, want zo groot of onoverzichtelijk is het Schansker Bos helemaal niet - sterker nog, ik zou het nauwelijks een bos noemen, eerder een lapje groen van vrij aanzienlijke lengte. Maar zoals ik al zei, regende het. Steeds harder, met van die irritante windstoten die de paraplu bijna uit je handen rukken - heel onhandig als je op National Geographic fotoreportage bent. Guur kloteweer, weer dat me deed denken aan die typische horrorfilms over tieners die ergens in the middle of nowhere belanden en dan aan stukjes worden gehakt. 

Ik begon bij het oversteken van een gammele brug spontaan een eng kinderkoor muziekje te neuriën, zo'n stemming heerste er. So spooky. Tja, toen kon ik er nog om lachen, had ik mijn sokken nog aan en mijn plu niet als wandelstok in bezit. Laat ik het zo zeggen; het gebied rond het meer heeft een lange/rechte/saaie weg. Meer een pad eigenlijk. Ik was ervan overtuigd dat ik interessantere foto's zou kunnen maken als ik via een 'andere hoek' langs het water liep, dus wat deed ik? - zelf een richting kiezen. Ook wel bekend als 'van het paadje afgaan'. You have to suffer for your art, right? En aangezien ik fotografie nogal serieus neem... 

Daar ging ik in mijn keurige flatjes - die binnen de kortste keren in hebberige sponzen werden omgetoverd. Ik bewoog me voort met een tergend vies *slurp slurp slurp* geluid, over de drasserige bodem, langs massa's naaktslakken en  ineens rond springende kikkertjes. En was er één enkele fucking zwaan in zicht? Dacht het niet, hoor. Met mijn paraplu als zwaard tegen in-de-weg-hangende takken & torenhoge brandnetels, ploeterde ik mijn weg terug naar de bewoonde wereld, om de zoveel seconden ongeduldig om me heen kijkend. Nog steeds geen lelijke eendjes gespot. Op dit punt waren mijn sokken zo zielig dat ik ze maar in mijn jaszak besloot weg te stoppen. Ik glibberde verder door het Monsoon Wedding landschap...

Draai ik me om, zie ik een verzameling witte en grijze (van de kleintjes!) veertjes achter het riet verstopt. Ik zie mezelf er nog naartoe 'sluipen' met rochelende schoentjes en een doctor House houding. Toch bleven ze rustig zitten - ze hebben vast wel erger gezien. Ik klikte haastig weg, zoveel mogelijk inzoomend op de in dons gehulde babyzwaantjes en ik merkte dat ik zelfs vogelgeluiden maakte om de beestjes dichterbij te krijgen - of in ieder geval om hun koppies boven het water te houden, zij het  met een nogal verbaasde uitdrukking. (nee, mijn 'Zwaans' zal wel niet veel soeps zijn...) Ze bleven aardig lokaal dobberen, dus de foto's zijn wel aardig geworden.

Hier de leukste, bijna een familieportret:

Opgegraven Relieken

"Stories are like ancient fossils in the ground, waiting to be dug up. They're there, you just have to find them" - Stephen King

Vleugels vol woorden, een hoofd vol met zin, drijf ik nog een beetje met de golven mee.

Mijn constructie nu afgesloten, duik ik het volgende hoofdstuk in, met zwarte krullen in mijn haar en dankbare vlekken op mijn vingers, waar, wellicht door haast ontstaan, af te lezen is hoe het mijn hart vergaat.
Zie dan hoe elke lijn mij tekent, met lussen vol betekenis vervult, omgeeft en uitstort op de aarde, een creatieve reïncarnatie die nodig is om de werkelijkheid te doortasten om haar net zo goed vast te leggen als zij mij registreert.
Levensechte inbeelding is iets wat je voelt en leert, maar slechts eruit kan halen als het erin zit, diep geworteld, onontkoombaar, in de essentie van je zijn.
Fantasie is verslavend omdat het zo hoort, je herinnert aan dat wat goed voelt, natuurlijk is. Een soort thuiskomen, in gedachten.

Dat is, give or take, mijn interpretatie van the King's Speech. ;)

 

"I've got no self control
been living like a mole now
going down; excavation"

- snippet van U2's 'Elevation'

 (klonk altijd bizar in mijn oren,

maar eindelijk kan ik er wat mee)

Zwarte Krullen

In het kort... kalligrafie (uit het Grieks kalos, 'mooi' en grafein, 'schrijven') is de kunst van het schoonschrift.

 

Missie: Kalligrafie 

Vieze vingers krijg je wel, en witte kleding kun je beter niet aandoen. Toch heeft het kliederen met inkt en het creëren van uitgebreide gekke vormen een bepaalde charme. Echt monnikenwerk, noemt men het vaak. Klopt, het is een tijdrovende bezigheid. Even uitgummen is er niet bij dus veranderingen vragen om een nieuw papier... Maar mijn doe-het-zelf-boek ligt al lang genoeg te verstoffen in de kast. Het is eens tijd om dat ding uit te proberen - en niet slechts te bladeren. 

Maar het zal me any time soon wel niet lukken om zulke prachtige creaties te maken:

Als ik er alleen al naar kijk, word ik al jaloers. Al is dit vast & zeker een vaardigheid waar je maanden, als al niet jarenlang, met dodelijke precisie op moet trainen. Verwacht vooralsnog dus geen Picasso's van mijn hand! Klein beginnen, zeggen ze dan... Wat ik wel weet te produceren (zullen wel eerder enkele priegelige kriebels zijn, voorzichtig en voorspelbaar), zal ik gelijk posten.

To be continued...

Tien graden celsius

Woordgrapje, heel flauw. Nee, het cijfer slaat niet op het weer, helemaal niet, maar op mijn ten-einde-komende academische carrière. Dan is het woord "tien" al heel gauw heel indrukwekkend. Afgerond dan.. niet dat die resterende 0,5% mijn euforie teniet kan doen. As we speak is mijn 9,5 onderweg naar het bedrijfsbureau! Voor mijn "prachtige" portfolio voor Vormgeving. Yes! kan ik alleen maar zeggen  roepen. Ik ben erg blij, erg trots...en erg opgelucht. (one down, one more to go...)

8acht8

Stiekem was ik toch wel een beetje teleurgesteld toen ik mijn voormalige missie 'het achten plan' zag mislukken. Wat had die stomme zeven in Godsnaam te zoeken tussen zijn hoogwaardigere soortgenoten?(!) Een beetje geeky was mijn streven wel, dat geef ik toe. En onnodig onhaalbaar wellicht. Maar het is het laatste jaar, dacht ik. Dan mag je wel wat strengere eisen stellen. Laten zien wat je echt kan. Dus, hup, discipline! Unleash your inner nerd, Kirs! Of zoals Charlie Sheen zegt; "I only have one gear; go".

Tja, tijdens je diploma-uitreiking wil je immers iets hebben om trots op te zijn. Vooral wat je lievelingsvakken aangaat. (lees; de creatieve/leuke vakken) Die sombere vijf die je ooit voor dat *kuch* ver-schrik-ke-lij-ke *kuch* tentamen van communicatie hebt gehaald, heb je namelijk al lang en breed ergens op het zoldertje van je gedachten weggestopt. Toen was school nog 'saai' en 'nodig'. Iets wat je vooral 'moest' doen en 'verplicht' was om waar te maken. Zodra je ergens mee bezig gaat, waar je je hele ziel en zaligheid in kan stoppen, neemt dat andere (enthousiastere) vormen aan. Ik noem maar het schrijven van een pilot voor een televisieserie, het bedenken van een toneelstuk, het maken van logo's of heerlijk prutsen met InDesign. 

Automatische piloot

Je 'mag' ineens van alles. Het moeten is de deur uit. Dan is het ineens geen huiswerk meer, let je niet meer zo benauwd op de deadlines. Je komt ineens op gang, het loopt lekker, bijna vanzelf. Je voelt je thuis en wil je bewijzen, niet tegenover anderen, nee, vooral tegenover jezelf. Het wordt persoonlijk, motiveert je zodat je, soms zonder te eten/drinken/slapen/denken/ademen, alles in sneltreinvaart en een chaotische waas van inspiratie af kan ronden. Tot je er vierkante ogen en een barstende hoofdpijn van krijgt. Het is immers jouw ding; jouw pet project.

Een hele reeks achten is het dus niet geworden, maar deze rapport-update haalt het gemiddelde van mijn afgelaste missie met een dikke knipoog omhoog. Nu maar hopen dat mijn experiment op gebied van erotica & toneel net zo geslaagd is.. ik wacht met spanning af! (((Update: het is een 8,5 geworden. Past dus perfect in het nerd-rijtje thuis, haha!)))

Zomers

(Ponzi, levensgrote fan van kikkerbilletjes...)

(Ja, hij speelt voor standbeeld)

Zo, ik dacht, ik speel even voor mooi weer. In de goede, frisse, zomerse zin van het woord dan. Obviously. Want van deze tijd van het jaar moet je genieten. Even stilstaan bij de mooie dingen om je heen, al zijn het maar de kleine dingen, nee, juist de kleine dingen. Want die mis je juist vaak. En dat is toch zonde?

House sitting

 Nee, deze blog heeft niets met de sinistere humor van dokter House te maken. Meer met Eigen Huis &  Tuin, maar dan in de puurste zin van het woord. Bij alleen thuis zijn, wordt vaak aan wilde feesten, eindeloze film marathons, liters alcohol, slapeloze nachten en ongezonde eetgewoonten gedacht. Not to mention is het een goed excuus om al je vrienden uit te nodigen en wordt er zowat van je verwacht dat je 'vergeet' de afwas te doen - zodat elke kamer van het huis aan het eind van de week verdacht veel van een zwijnenstal wegheeft.

Dat ben ik niet van plan. Die stereotype verschijnselen laat ik over aan makers van slechte/slapstick komedies. Ik weet wel degelijk hoe de wasmachine werkt, kan best een fatsoenlijke maaltijd  voor mezelf bereiden (die meer dan 2 ingrediënten telt!), ben behendig in het omgaan met Dreft en leer stukje bij beetje om de schijnbaar ontembare tuinslang te overmeesteren. (gisteren viel het ding nog spontaan uit elkaar in mijn handen) Het zal ook wel moeten; 8 dagen lang ben ik de enige verantwoordelijke.  Een house sitter dus. 

Home alone zijn is wellicht even wennen, maar biedt ook een mooie kans; want hoe is het eigenlijk om op jezelf te wonen? Kan ik het aan? Volgens mij ben ik er wel klaar voor. Toch? 

Ik moet zeggen dat het wel meeviel. Zelfs tegenviel. Eitje, eigenlijk. Zelfs de wasmachine heeft het overleefd. En, nee, er is niets gekrompen. De strijkplank is wel saai in zijn donkere hoekje blijven staan, maar dat was puur en alleen omdat ik er geen tijd/zin voor/in had. Over het algemeen beviel het aardig goed. Wel heb ik duidelijk gemerkt dat ik een gezelligheidsmens ben. Sure, ik praat wel vaker met tegen mijn kat, maar dit was op een ander niveau. Zo was ik zelfs blij dat ik eindelijk weer een dag les had! Whoo!  (zielig gewoon, I know) Human contact; van wezenlijk belang. Voor mij althans. Wel boden onze vrolijke parkietjes een sfeervol achtergrond muziekje. 

Behalve dat wist ik even niet wat ik aanmoest met een gesneuvelde houtduif (ravage documentatie staat hieronder...) - die Tom direct na thuiskomst is gaan opruimen. Mét stofveger en blik. En stofzuiger.

Daarnaast had Piepie tijdens mijn week alone een nieuw plekje gevonden. Bij mij op bed. Yes, toen mams thuiskwam, lag hij er bijna nog. Als luie berg van zwarte haartjes. Maar wel awwww. (zo lang hij van de pimpelmeesjes afblijft)

Even weer klein...

Tegenwoordig krijg ik eksterogen; lintjes, kralen, borduursels en lovertjes overheersen onze woonkamer - die met de dag meer op een plaatsvervangend atelier gaat lijken. Overal glimt wat (vooral op het tapijt, wat meestal naalden blijken te zijn - kijk uit!) en vragen vreemd uitziende voorwerpen je aandacht. Zelfgemaakte verzinsels van mijn moeder, die haar kindertijd met onverschrokken enthousiasme schijnt te hebben hervonden. 

Apart, dat zeker. En ik moet eerlijk toegeven dat ik in het begin best een beetje sceptisch was. Wat wil je ook; je zit wel ineens met een uitpuilende poppencollectie (strategisch verstopt in dozen/kisten/kasten). Maar ik kan er inmiddels, dankzij enkele warme-zomerdaagse fotoshoots van mijn hand, de kunst er wel van inzien.

 









Lief, liever, liefst lijkt het motto te zijn. Woorden die met veel rood gepaard gaan en zich graag waarmaken in onze achtertuin waar de Intratuin-investering inmiddels duidelijke vormen aanneemt. Behangen met mutsjes, tasjes en andere aandoenlijke accessoires obviously. Want  aan kale popjes heb je niks. (behalve dan die opbergdoos vol zielige, naakte, kleerloze exemplaren die  met uitgestrekte armen gehuld zijn in de schaduw van het koffietafeltje, nog steeds in afwachting van hun nieuwe kostuum - een aanzicht dat trouwens best creepy oogt..)

Het mag dus ook gezegd worden dat mams ook stoere pakjes heeft gemaakt. A la LOTR, en 'Pirates' compleet met boog en/of pistool. De Kens slaan zeker geen slecht figuur, met hun haar in een staart gebonden en een, per ongeluk, litteken op hun kin. Net echt, maar dan goddank niet roze, zoals de vloek van Mattel meestal wil hebben. Ik zou zeggen, oordeel zelf...

 

Confessions of Summer

A world unseen

Until in your eyes I was born

Among your daydreams of

the places that fill your thoughts

with the joys of lighter days

than these

A soul unfelt

Until in your hands I was made

Among your impressions of

the traces that fill your pores

with the touches of warmer days

than these

A heart unreal

Until in your mouth I was forged

Among your illusions of

the chases that fill your tongue

with the cravings of longer days

than these

A life unsure

Until in your name I was found

Among your expectations of

the faces that fill your hopes

with the promises of better days

than these

Een hete tijd (...voor thee)

Iedereen heeft ergens wel een geheime voorraad (oftewel secret stash) van thuis staan... De een haalt lekkernijen van de Albert Heijn Bakker of spannende snacks bij de coffee shop (nee, ik heb het niet over caramel frappuccinos),  de ander woont zowat op Ebay. Ik pak het net even anders aan; ik haal armen vol thee uit de schappen. Echt, ik zeg het trots; "I love tea!" En why not? Met een heet drankje op schoot is het gemakkelijk ontspannen, toch? Even geen gezeur meer en de televisie mag lekker uit. Gewoon even onderuit hangen, in de kussens neergeploft. Wellness, nou inderdaad! Laat die komkommerschijven maar zitten.

Vooral wat de exotische smaakjes en creatieve verpakkingen aangaat, zit ik flink onder de plak.  Mine, mine, mine lijkt een veelvoorkomend geluidseffect te zijn als je de gangpaden af struint. Alle doosjes glimmen je  tegemoet. Want denk maar niet dat ze na 10 soorten opgehouden zijn met brainstormen. Het bedenken gaat maar door - er worden tegenwoordig zelfs ware panels aan 'amateur experts' in het leven geroepen om smaakmakende ideeën op te doen. Zo kreeg ik van de week een Hyves uitnodiging van Pickwick voor een (ik verzin dit niet!) so-called 'tea conference'. Alsof we aan 50 aftakkingen van de goeie ouwe Earl Grey nog niet genoeg hebben...

Ze mogen proberen wat ze willen; vertrouwde favorieten als blackcurrent en citroen gaan immers nooit out of style. Daar veranderen de trendy  nieuwkomers weinig aan.  Al moet ik eerlijk bekennen volledig gezwicht te zijn voor de fris & zoete Kashmir Valley, Summer Fruits en de welbekende Turkish Apple. Want met deze geur in de keuken komen de lentekriebels in 1 keer los. Helemaal nu het eindelijk weer terrasje weer is en je je relaxed in de tuinstoel kunt installeren. (sorry als dit enigszins Libelle-achtig klinkt)

De winkels helpen overigens vriendelijk mee met het voeden van mijn verslaving; 2 halen 1 betalen acties steken wekelijks hun kop op - ze lijken bijna gratis samples uit te delen bij de kassa. Op vrijdag 'boodschappendag' kan ik dus weer gaan sorteren. Ik hou immers van afwisseling en wil niet steeds weer dezelfde zakjes tegenkomen. (het zal niemand verbazen dat ik inmiddels vier opbergkistjes/blikjes/bakjes heb gescoord. Tja, je moet er toch ergens mee heen!) Maar goed, na een half uur werk ben ik wel weer even zoet. (Als er tenminste wat suiker in zit, anders gaat het bij mij ook linea recta door de gootsteen - wat die enge dieet freaks ook zeggen, brrr!)

Over verslavingen gesproken... volgens mij kun je door het in massale mate consumeren van thee ook aardig wat beleven. Dat ontdekte ik per ongeluk na mijn vierde Jasmijn brouwsel. En dat om 3 uur 's nachts. Het waren losse bladeren - zou het daar misschien door komen dat ik me ineens verdacht verdwaasd voelde, met een hartslag van 180 kilometer per uur? Wat me als enige nog bij staat is dat ik als halve spook gedaante door het huis heb gezweefd, moe maar niet moe, ontspannen maar ook heel hyper. Tsss, en dan zeggen ze dat thee voor mietjes is!



Wat trouwens wel leuk (en dubieus) is om te melden; ik zal ik de toekomst ZELF een theemerk worden. En niet zomaar eentje, nee; een premium brand (lees; exclusief en héél duur) a la Starbucks. Het is nogal een verrassing, I know. Maar goed, you've got to dream big. Daarnaast was het huiswerk van onze school of media nog nooit saai en/of voorspelbaar toch? Hieronder alvast even een voorproefje van mijn vormgeving kunstwerkje. Over een slogan zit ik nog na te denken. Wellicht iets als; 'the source of relaxation' of 'the art of tea'. Daar moet ik nog over dubben. Suggesties zijn welkom.

Poezelige tandjes