Confessions of Summer

A world unseen

Until in your eyes I was born

Among your daydreams of

the places that fill your thoughts

with the joys of lighter days

than these

A soul unfelt

Until in your hands I was made

Among your impressions of

the traces that fill your pores

with the touches of warmer days

than these

A heart unreal

Until in your mouth I was forged

Among your illusions of

the chases that fill your tongue

with the cravings of longer days

than these

A life unsure

Until in your name I was found

Among your expectations of

the faces that fill your hopes

with the promises of better days

than these

Een hete tijd (...voor thee)

Iedereen heeft ergens wel een geheime voorraad (oftewel secret stash) van thuis staan... De een haalt lekkernijen van de Albert Heijn Bakker of spannende snacks bij de coffee shop (nee, ik heb het niet over caramel frappuccinos),  de ander woont zowat op Ebay. Ik pak het net even anders aan; ik haal armen vol thee uit de schappen. Echt, ik zeg het trots; "I love tea!" En why not? Met een heet drankje op schoot is het gemakkelijk ontspannen, toch? Even geen gezeur meer en de televisie mag lekker uit. Gewoon even onderuit hangen, in de kussens neergeploft. Wellness, nou inderdaad! Laat die komkommerschijven maar zitten.

Vooral wat de exotische smaakjes en creatieve verpakkingen aangaat, zit ik flink onder de plak.  Mine, mine, mine lijkt een veelvoorkomend geluidseffect te zijn als je de gangpaden af struint. Alle doosjes glimmen je  tegemoet. Want denk maar niet dat ze na 10 soorten opgehouden zijn met brainstormen. Het bedenken gaat maar door - er worden tegenwoordig zelfs ware panels aan 'amateur experts' in het leven geroepen om smaakmakende ideeën op te doen. Zo kreeg ik van de week een Hyves uitnodiging van Pickwick voor een (ik verzin dit niet!) so-called 'tea conference'. Alsof we aan 50 aftakkingen van de goeie ouwe Earl Grey nog niet genoeg hebben...

Ze mogen proberen wat ze willen; vertrouwde favorieten als blackcurrent en citroen gaan immers nooit out of style. Daar veranderen de trendy  nieuwkomers weinig aan.  Al moet ik eerlijk bekennen volledig gezwicht te zijn voor de fris & zoete Kashmir Valley, Summer Fruits en de welbekende Turkish Apple. Want met deze geur in de keuken komen de lentekriebels in 1 keer los. Helemaal nu het eindelijk weer terrasje weer is en je je relaxed in de tuinstoel kunt installeren. (sorry als dit enigszins Libelle-achtig klinkt)

De winkels helpen overigens vriendelijk mee met het voeden van mijn verslaving; 2 halen 1 betalen acties steken wekelijks hun kop op - ze lijken bijna gratis samples uit te delen bij de kassa. Op vrijdag 'boodschappendag' kan ik dus weer gaan sorteren. Ik hou immers van afwisseling en wil niet steeds weer dezelfde zakjes tegenkomen. (het zal niemand verbazen dat ik inmiddels vier opbergkistjes/blikjes/bakjes heb gescoord. Tja, je moet er toch ergens mee heen!) Maar goed, na een half uur werk ben ik wel weer even zoet. (Als er tenminste wat suiker in zit, anders gaat het bij mij ook linea recta door de gootsteen - wat die enge dieet freaks ook zeggen, brrr!)

Over verslavingen gesproken... volgens mij kun je door het in massale mate consumeren van thee ook aardig wat beleven. Dat ontdekte ik per ongeluk na mijn vierde Jasmijn brouwsel. En dat om 3 uur 's nachts. Het waren losse bladeren - zou het daar misschien door komen dat ik me ineens verdacht verdwaasd voelde, met een hartslag van 180 kilometer per uur? Wat me als enige nog bij staat is dat ik als halve spook gedaante door het huis heb gezweefd, moe maar niet moe, ontspannen maar ook heel hyper. Tsss, en dan zeggen ze dat thee voor mietjes is!



Wat trouwens wel leuk (en dubieus) is om te melden; ik zal ik de toekomst ZELF een theemerk worden. En niet zomaar eentje, nee; een premium brand (lees; exclusief en héél duur) a la Starbucks. Het is nogal een verrassing, I know. Maar goed, you've got to dream big. Daarnaast was het huiswerk van onze school of media nog nooit saai en/of voorspelbaar toch? Hieronder alvast even een voorproefje van mijn vormgeving kunstwerkje. Over een slogan zit ik nog na te denken. Wellicht iets als; 'the source of relaxation' of 'the art of tea'. Daar moet ik nog over dubben. Suggesties zijn welkom.

Poezelige tandjes

No sins, no shame

Met de klas naar Amsterdam; dat is natuurlijk altijd een leuk idee. Het plan; we zouden naar fotomuseum Foam gaan en daarna tijd vrijmaken voor een spontane opdracht, zelf in te vullen. De expositie was erg inspirerend en indrukwekkend. De opdracht... was toch wel wat anders dan wat ik gewend ben. We moesten ons opsplitsen in groepen. Samen met Rosanne ben ik in de tram gestapt en op pad gegaan. Ons doel: het lokaliseren en vastleggen van zwervers, straatmuzikanten en andere arme sloebers. De laagste laag van de society, zeg maar. Alleen lieten die zich niet vinden. Nou, dus maar over naar plan B...

We besloten, na een korte discussie, maar naar de Wallen te gaan. We hadden immers iets origineels (lees; spannends) voor ogen. En niet de zoveelste reportage over met camera behangen toeristen of patat-happende tienermeisjes. Nee, dan zijn rode lampen toch stukken interessanter. Maar first things first; hoe kom je daar in godsnaam? Wij als redelijk onschuldige studenten uit het nuchtere Groningen hadden geen flauw benul. Waarom zouden we ook - als normaal mens heb je daar niks te zoeken. Maar wat blijkt; daar heb je vuilnismannen voor. Die weten kennelijk alles. Vooral als het met stoute vrouwen te maken heeft.

Het was alsnog even zoeken, maar zodra we bij een druk, donker steegje uitkwamen, wisten we dat we de goede kant op gingen. Sextoys in alle soorten en maten én kleuren. Rekken vol veerrijke topjes met gaten op strategische plekken. Louche uitziende types die in een hoekje stonden te pissen. Ja, in 1 keer duidelijk; we zijn er bijna. Toch  stonden we wel even van de erotische tuinkabouter te kijken.  Hoe verzinnen ze het! Creatief, dat wel. En even moest ik aan mijn moeder denken, die momenteel bezig is met een kinderboek omtrent deze vrolijke mensjes. (alhoewel ze vooral geschokt op deze foto reageerde..)

Scary stories

Maar terug naar ons avontuur - want dat was het zeker. Ik moet nog lachen als ik eraan terug denk, zo bizar was het daar. Ik zie ons nog staan met twee lullig kleine amateur cameraatjes, de mijne nog paars ook. Maar denk maar niet dat de dames ons over het hoofd zagen! Antennes leken ze te hebben. Helemaal ge-finetuned om het minste geringste aan opnameapparatuur te bespeuren. Volledig in staat om hiertegen in actie te komen, luidkeels achter de gordijnen roepend/vloekend. Heel naïef was het van mijn om überhaupt te denken dat je daar foto's MOCHT maken. Laat staan dat ze het oké zouden vinden. (al zou het wettelijk toch niet verboden zijn...toch?) Enge verhalen over achter je aan rennende pooiers en camera-in-de-grachten-gooiende tactieken, vernamen we pas later. (tja, die stomme opgeplakte bordjes namen we niet bepaald serieus) Kennelijk hebben we echt mazzel gehad. 

Op een krijsend 'No pictures! No pictures' van een Thais raammeisje dat in lingerie de straat op kwam na heb ik namelijk geen last gehad. En Roos werd slechts 1x de middelvinger getoond. Goed dan, hooguit twee keer. Sterker nog; ik liep zelfs een working girl tegen het lijf met dezelfde liefde voor Hunkemöller. Ik zweer het, dezelfde roze BH met zwarte bandjes heb ik ook! Een erg aparte realisatie, eentje die ik -hoe kon het ook anders- hardop moest uiten. Uiterst verbluft, wat leidde tot een spontane lachaanval. Dat laatste had ook te maken met de groezelig ogende viespeuken die er rondslenterden. Met vet haar, rits halfopen en een hand grabbelend in het kruis. Ach, good times in the Red Light District, je kent dat wel ;)

Secret Mission
Ah, al met al hadden we dus een vrij tamme dag in de rosse buurt. Ondanks onze zenuwen. (poeh!) Want ja, daar sta je maar mooi. Je voelt je schuldig en ongemakkelijk, maar moet wel een fotoreportage maken. Dan is dat knopje indrukken ineens een hele grote stap. Trust me. Toch moest het, hielden we onszelf steeds weer voor. We deden dit toch niet voor de lol, maar wilden er iets van leren. Juist daarom hadden we zo'n gedurfd onderwerp bedacht - dat doe je niet zomaar! Dus gingen we door. Hielden we vol. We voelden ons net undercover journalisten en ontwikkelden omslachtige en sneaky manieren om toch een moment vast te kunnen leggen. Over de kwaliteit hou ik me stil. Het kon ons niet stiekem genoeg. Hoe kon het ook anders? De meiden aan de andere kant van het glas maakten met hun kille blikken overduidelijk dat ze niet 'in de stemming' waren. Zo'n 87% van onze foto's bestond dan ook uit de textuur van de rood fluwelen gordijnen... 

Het fotograferen vanaf de overkant van de gracht bleek een succesvolle, doch niet geheel fullproof manier om onze missie te volbrengen. Ook hier bleek dat prostituees verdacht veel weghebben van superhelden. En niet alleen vanwege de uitdagende kledingkeuze. Maar juist vanwege hun mind tricks; vergeet die educatieve Kodak moments maar want deze roze dames zijn net zo ongrijpbaar als het smoke monster van Lost. Het is hard, maar ik moet eerlijk zeggen; uiteindelijk doen ze het toch zelf. Ze gaan er immers zelf zitten.  Zielig kan ik het dus moeilijk vinden. Simpel as it sounds; no sins, no shame.

Scherven brengen geluk

Ik heb een nieuwe hobby, zeg maar gerust nieuwe verslaving;... (lach alvast maar) ...het verzamelen van kopjes, schaaltjes en schotels. Wat begon als een serieuze missie voor mijn uitzet is intussen uitgelopen tot een wekelijkse vergaping bij de etalages van de Xenos en Marskramer. Ben ik nou gek of hebben ze elke keer weer iets nieuws? Van feestelijke polka dots tot feloranje klaprozen en badderende pimpelmeesjes - ze weten wel op mijn gevoel in te spelen. Met mijn allerliefste glimlach kijk ik mijn moeder aan. "Die er ook nog maar bij doen dan?"

 Het gemene van de winkellui is dat ze spullen met een hoog 'awww' gehalte altijd in sets verkopen. Van die hele uitgebreide, waarvan je ook nog eens kunt kiezen uit verschillende prints - eentje behorende tot elk seizoen, logisch toch? - Dus, nee(!), niet alleen de single boterhambordjes en casual koffiemokken kun je kopen, ze hebben een manier gevonden waardoor je steevast met een onbedoelde verhuisdoos naar huis terugkeert. Symmetrie is immers best aardig - het oog wil ook wat en het scheelt je nog 5 euro ook... 

Zo gebeurt het steeds vaker dat je de 'pak-me-dan-als-je-kan' stapel voorbij struint en je hart smelt voor een brand new collector's edition. Yvon Jaspers kan er ook wat van. Hoezo boer zoekt vrouw? Student zoekt servies! Haar folk-looking setje heeft de kleurrijke naam 'Kakelbont'. Ook wel zo toepasselijk voor de vrolijke rood-blauwe verzameling. Maar ze speelt het slim; het is net niet té. Net niet kinderachtig of overdreven. Het is net leuk. Damn her. (ik bezwijk weer eens - die kan er ook nog wel bij!) Ze is genadeloos; er zitten zelfs pannenlappen en suikerpotjes bij. En ik zwijg over de subtiel-speelse soepkommen. (ja, jullie merken aan mijn taal inmiddels dat het menens is)

 

 Student Zoekt Servies: niet zomaar boerenbont van Yvon Jaspers, maar charmant & trendy

Laat ik het eerlijk zeggen; vorig jaar heb ik zelfs een lief beschildert servies gevraagd voor mijn verjaardag. 50 euro waren we eraan kwijt. Money well spent, moet ik zeggen, want ik ben er nog steeds dol op. Alleen schijn het porseleinen virus nog niet afgezakt te zijn. Met glimmende ogen haast ik me de draaideur naar binnen. Met enthousiaste vingers til ik alle kopjes van hun plek om ze vervolgens - met de nodige moeite- weer terug te zetten. "Het is ook allemaal zo mooi," mompel ik in mezelf. En ik mijn gedachten richt ik mijn eigen appartement al in. Daarbij merk ik dat mijn aandacht juist allereerst uitgaat naar de kleine dingetjes die sfeer creëren in de kamer; de frutsels. Raar is het niet, toch? Meubels zijn immers een grote verantwoordelijkheid. Dat doe je niet zomaar, even een bank kopen. Al is het een loveseat met bijpassende kussens. 

Er doemt een vergelijking op in mijn geheugen van een ambitieus klein vogeltje dat ik ooit op een Discovery Channel documentaire heb gezien. Het diertje zocht zich suf naar NET de juiste takjes en de geschikte stukjes mos - om daarmee een ideaal nestje te bouwen. Het was een ware creatie. Bijna architectuur, zeiden de experts. Weken was hij er mee bezig, met volle inzet en overgave. Al dat werk dat er in ging om het precies zo te krijgen als het moest - want er zat nog geen blaadje verkeerd. Ik had het er vandaag nog over met mijn moeder. "Het klinkt misschien bizar; maar dat vogeltje ben ik!" Ik ben geen sloom onhandig beest dat slome onhandige nestjes bouwt, maar een hyper huppelend beestje dat met vele vluchtige blikken de omgeving screent - op zoek naar dat ene mooie takje. (In de geschikte kleur, uiteraard) 

Ik ben benieuwd hoe lang ik erover doe om mijn 'huisje' klaar te krijgen... En hoeveel geld ik nog aan mijn huidige verslaving kwijt zal zijn. Ach, scherven brengen geluk, zeggen ze toch? Bovendien ben ik een Pickwick fan, dus zo'n waste of money zal het wel niet zijn. En als het te erg wordt, kan ik altijd nog entreegeld gaan vragen. (ik breng mezelf nog op ideeën; Nijmegen's eerste theeservies museum!) *snap back to reality*

     Update..    

 Zonet met koopavond nog even op 'jacht' geweest. Schade was goed voor 130 euro. MAAR dan ben ik nu ook echt klaar. Dat kan toch niet anders. Mijn handen doen zeer van die dunne draagtasjes en ik kan geen theelepel meer zien. Ben er vrij zeker van dat ik nu 'genezen' ben. Oh, God, I hope so.

Nieuwe oliebollen, nieuwe kansen

Twaalf uur is het al lang weer geweest. De poedersuikervlekken hebben we al uit de kussens gewreven en de overgebleven oliebollen (bij ons 1 zak!) zijn verhard vogelvoer geworden. We gaan weer over op de orde van de dag. Met de zelfbedachte beloftes in ons achterhoofd. Goede voornemens, heten ze ook wel. Ik moet toegeven dat ik er niet echt in geloof. Hoe bedoel je, zou je kunnen denken, het is toch geen Sinterklaas. Tja, dat is waar - maar ik zie er vaak het nut niet van in. Meestal zijn het afgezwakte regeltjes met voorspelbare en alledaagse thema's.

note to self: in Parijs is geen plek voor masochisten

'Ik wil vijf kilo afvallen' of 'ik ga minder shoppen' staan elk jaar maar weer op nummer een - en dan nog altijd mijn favoriet; 'ik hou op met roken'. Kom op mensen, please! Als je jezelf voor gaat liegen, wees dan tenminste origineel. En dan nog iets; waarom lijkt de jaarwisseling altijd een moment van emotionele zelfkastijding? Hebben we dan geen happy thoughts meer? Zijn er geen spannende dingen die we willen doen? Dingen die we willen proberen - al is het alleen maar om te weten hoe het is? Waarom zeggen we niet; 'ik wil in 2011 zwemmen met dolfijnen'? of 'ik ga dit jaar een cursus Frans volgen in Parijs'? Dat is toch veel leuker? Waarom denken we daar dan niet aan? Wat is het toch dat we met elke klokslag vervallen in die opgelegde negativiteit... het is niet alsof we er iets aan hebben; of zouden we masochisten zijn?

Maar nee; we hebben ook nog het lef om ons jammerende zelfbeklag 'goede voornemens' te noemen. Kan iemand mij dan misschien vertellen wat hier allemaal zo goed aan is? 1) dat we the error of our ways inzien? 2) dat we beloven te veranderen 3) dat we onszelf opnieuw opstarten om vervolgens een up-date te installeren? Ja, het zal allemaal wel. Misschien dat ik overdrijf & dat sommige mensen (lees: 1 op de 10) er wel iets aan hebben. Ik blijf het gedoe vinden. Een onnodig ADHD-moment, waar we gezamelijk onze galstenen aan bijdragen....tsss. Want is het nou zo erg dat we niet allemaal op de cover van de Vogue staan, dat we af en toe twee uur te laat uit bed stappen, dat we nog die collectie knuffelbeesten uit onze kindertijd op de plank hebben staan, dat we 1x per maand toch een financiële uitspatting maken, dat we niet elk weekend bij onze oma's en opa's op de theevisite gaan, dat we zowel mayonaise als ketchup bij onze frietjes bestellen.. dat..dat...dat..

Het stomste vind ik nog wel dat we erg ogenschijnlijk een vast punt in het jaar voor nodig hebben om ons in actie te doen komen. Ik vroeg het laatst nog aan een vriend van me, die zelfs na een intense acupunctuur-sessie nog niet van het roken is afgekomen. "En dat kan eerst wel even wachten," kreeg ik toen te horen, met een grote grijns. "Hoezo niet gewoon nu?" vroeg ik, "Why pas in 2011?" Hij zei dat de sfeer met kerst & nieuwjaarsdag altijd zo gezellig was en dat het dan gewoon onmogelijk was om het op te geven. Mijn wenkbrauwen raakten in opspraak. Overduidelijk. Want wordt zijn verjaardag vanaf nu dan een domper? Blijft hij in het vervolg met de kerstdagen thuis in bed liggen - al is het nog zo'n mooie white Christmas? Valt te betwijfelen, denk ik zo. Gezelligheid blijft (godzijdank) altijd wel bestaan. Het is zelfs bestand tegen als-een-gek-zout-strooiende vrachtwagens. Vastberadenheid dus niet. Nee, die heeft een speciale support group wel nodig - in de vorm van The New Year Anonymous...

Doe mij dan Flipper maar! Vergeet de don'ts, focus je op de do's!

BijZONder moment

 

Als Roux la Rouge moest kiezen wat hij zou willen lezen, wist hij het wel... Simpel toch, die keuze? Niet alleen door de vrolijke kleurtjes, gelukkig maar(!) Er gaat niets boven verhalen met inhoud. Maar wie zegt dat personeelsmagazines niet trendy en exciting kunnen zijn, mag weer onder zijn gemakzuchtige steen kruipen.

36 pagina's telt het blad dat ik gemaakt hebt, inclusief cover en achterkant. Hij is professioneel geniet, gevouwen en bijgesneden. Net echt, dus. ;) Het ziet er zeker mooi uit. Dat mag vind ik ook wel, na al die tripjes met de trein/auto, rijen aan interviews en uren zwoegen met InDesign (ik kan dat programma de komende zes maanden niet meer zien) Geloof me als ik zeg dat ik, als one woman show, nu enigszins in gaap-stand belandt ben. Dat worden tussen nu en mijn opnieuw geboren wakker bewustzijn alleen nog maar 'saaie' weekenden vol uitslapen en bekers vol warme melk met honing. Toch zal ik, naast de radiator gevouwen met lief spinnende kat op mijn schoot, met veel plezier terugdenken aan mijn stagetijd. En niet in de laatste plaats aan al die interessante en verrassend spontane mensen die ik heb ontmoet. Along the way. Met hun 'kleine verhalen' in mijn achterhoofd, ga ik verder. Op zoek naar inspiratie. Naar mijn eigen 'glansmomentjes'.

Trouwens nog even een grappige foto, genomen tijdens de uitmarkt van vorige maand: (wees niet bang, het is maar een pruik, mam!)

Piramiden spotten - Part 5

Vandaag gezien & gedaan:
- De Citadel van Cairo beken: prachtig!

- De piramides van Giza: indrukwekkend en gewoonweg surreal!

- De 'skyline' van Cario vanaf een heuvel - dat is wel even iets anders dan NY. Naast hoge flats ook heel veel kleine hutjes. Je ziet gewoon kleurverschil tussen oud- en nieuwbouw. Bizar uitzicht, joh!

- Ben IN een piramide geweest!!! - wat een klim naar beneden, zeg! Was bekaf...Voelde me wel erg stoer en belangrijk, net Indiana Jones

Nile Beauty: Part 4

Heet, heter, heetst: Egypt part 3

Vroeg op pad, dan heb je wat. Nou, we hebben het geweten. Ach, onze altijd-smilende reisgids had ons de avond van te voren al gewaarschuwd, dus toen er om vijf uur 's morgens op onze deur werd geklopt, hebben wij ons enigszins voor kunnen bereiden... Niet dat we goed en/of lang hadden geslapen. De ramadan-vierende buurtbewoners hebben ons met hun 'de-zon-is-onder-dus-we-kunnen-eindelijk-eten' gezang goed wakker gehouden. (het helpt ook niet dat ze in een moderne vreemde taal zaten te roepen, je probeert het toch altijd te ontcijferen - al dein je zowat tussen je lakens weg)

to be  continued...;)