Zin in Zee

Noem het een inspiratieblog, maar I am helpless; de vakantie roept...

 

ik denk aan 'zee'...

 

...'zon'

 

...'zand'

 

zonsondergangen & woeste golven...

en spelen met mijn nieuwe lomocamera!

Girls just wanna have fun - en dat kan ook best hier.

As long as you wear your fun-coloured glasses.

Augustus, ik kom eraan! Op naar Scheveningen(!!!)

Welkom in Wonderland

Verlies transformeren in iets moois - dat is in feite wat Kirsty Mitchell heeft gedaan. Na het ontvallen van haar moeder, stortte ze zich in haar passie voor fotografie. Vluchtte ze regelrecht een droomwereld in. En het mag gezegd worden; wat begon als een 'klein zomerprojectje' van een hobbyist(!) groeide uit tot een tientallige fotoserie van adembenemende proporties.

“Life has become a different place. A 'second chance’ is maybe the only way to describe it."

 

  
Drie jaar. Zo lang deed ze erover om de serie compleet te maken. Volledig zelfstandig (lees; met een minimaal budget) sprokkelde ze kostuum na kostuum bijeen & werkte ze de onwerkelijke concepten uit die doen denken aan een cross-over tussen Lord of the Rings, Pan's Labyrinth en Alice in Wonderland.   

"I am so grateful; I have had my eyes opened."

De serie vond dan ook gaandeweg de toepasselijke naam 'Wonderland'. Met de fantasierijke foto's beoogde ze slechts één ding; de vele sprookjes en spannende verhalen die haar moeder tijdens Kirsty's kinderjaren voorgelezen had, met de wereld delen. En haar daardoor voort te laten leven; te eren.   

"No matter how sad the origin of it all was -- I will always cherish the fact this small and precious awakening happened...”

Haar academische achtergrond in kostuum design, kwam de nieuwe fotografie op haar missie perfect van pas; samen met een vriendin (make-up artiest), werkte ze na thuiskomst van haar 'echte' baan tot in de ochtenduren door om eigenhandig alle benodigde attributen te creëren - van pruiken tot sieraden. En natuurlijk de gewaden zelf.

'All the characters came to me in my dreams. My aim was to portray time passing, an unsaid journey through four seasons, incorporating every colour in the rainbow.'

Ze moet lachen als ze opnieuw hoort dat toeschouwers ervan overtuigd zijn dat ze de hele wereld over heeft gereisd voor dé perfecte locatie voor elke shoot. Niets is minder waar; stuk voor stuk zijn ze in hartje Surrey genomen - haar eigen thuisbasis.

"I developed a deep bond and newfound respect for the landscapes featured in the series. I can only hope I am able to remind others of their forgotten magic and beauty."

Tja, het is altijd lastig kiezen uit zoveel moois... Smaakt het naar meer? Bekijk vooral de gallery van Kirsty Mitchell. Als inspiratiebron wellicht - of anders 'good old' desktop materiaal ;)

Boekenbeesten

Hoe ze er op is gekomen? Geen flauw idee. En een eigenzinnige combinatie, dat is wel. Maar aangezien ik van boeken, oude dingen, rare dingen, gevleugelde dieren & kunst houd, is het aan mij zeker besteed; de serie 'bugs on book covers' van Rose Anderson.

 

 

Ik zou ze natuurlijk allemaal wel willen showcasen, maar om oneindig scroll-werk te besparen, klik gewoon hier. Wel doen, hoor - het is écht de moeite waard!

Bella Verona

Paasbest

Pasen draait niet om chocolade eitjes, decoratieve kuikentjes en marsepeinen bunny rabbits...

Dat hoorde ik tenminste net op het journaal. Het gaat erom, zoals het oude Nederlandse spreekwoord aangeeft, dat je er op je 'paasbest' uitziet. Bella figura, kort gezegd. Maar dan in ons tulpenlandje. Hmm, ik moet toch eerlijk bekennen dat het er bij ons thuis anders aan toe gaat. (lees: zone of comfort & candy)

In onze woonkamer liggen er vooral pimmetjes op tafel, glunderend in het vroege lentelicht. (De keurige zondagse kleren zijn ver te zoeken - we lopen juist op sokken/sloffen en nog net niet in pyjama rond) Natuurlijk zijn ook andere items, veelal te zoet óf te mooi om op te eten, voor handen.

Ik geeft zonder twijfel toe dat ik onze versie prefereer. Het is immers toch veel gezelliger om met z'n allen bij elkaar te zitten zonder gestress, gedoe en gefrunnik? In plaats daarvan juist achterover leunen, ontspannen en lachen.

De Italianen hebben ook hiervoor een treffende term; dolce far niente - oftewel, het genieten van niets. Now tell me honestly, dat kunnen wij toch ook wel?

  Ter inspiratie alvast een schilderij met dezelfde naam.

(puin)hoop

Pictures of Garbage door de Braziliaanse 'hybrid' fotograaf Vik Muniz.

Nieuwsgierig? Bekijk zijn Sundance bekroonde documentaire Waste Land: www.wastelandmovie.com

 

 

Deze metalen storybook beasties zijn woonachtig in de fictieve steampunk wereld van Amerikaanse artiest Andrew Chase. Hij weet met oude auto onderdelen en een handvol knikkers (voor de ogen!) heel wat bijzonders neer te zetten. Van olifanten en cheeta's tot giraffes en T-rexen.

Ik zal binnenkort een 'in a nutshell' interview met beiden posten, zoals al gepubliceerd in het magazine.

So... stay close!

Van Dwaas en Waal

Buzz Lightyears, loslopende wortels, Pippi Langkousen, roodkapjes, halfdronken clini clowns en koe-mannen (lees: geen cowboys, maar mannen in 3-delig pak met zwart-wit gevlekte print)... Vanmiddag kwam ik ze al in massale aantallen tegen. Op het perron, op straat & in de bus. Een vrolijk getikte invasie onder de naam 'carnaval'. En ze beginnen al jong: er rende menig gevleugeld en gesierd telg aan me voorbij. Helaas is ook dit jaar de broodnodige sense of style ver te zoeken - het is vooral gekkenwerk met een hoog glittergehalte.

Dat terwijl ze in Venetië wel degelijk weten hoe het moet, wat ze elke februari opnieuw bewijzen.

Het is een event dat ik maar al te graag eens van dichtbij mee wil maken, right in the middle, in de stad op het water. Where the real magic happens. (en dan natuurlijk zo'n -vreselijk duur- masker zien te bemachtigen)

En rustig mijn camera zijn werk laten doen. Gewoon genieten van de kostuums. Zonder neonkleurige gevaartes in mijn ooghoeken te zien opdoemen, met de verlopen schmink en de geur van een patatje speciaal & Flügel nog vers op zich.

Of is dat nou teveel gevraagd? All the colour, just without the crazy.

Wat ik bedoel zal langzaam duidelijk worden: er zijn voorbeelden genoeg. Of zouden we gewoon te lui en gemakkelijk zijn -- liever een landje van tipsy amateurs blijven? Hmm.

Hoe dan ook...

Ik blijf erbij...

Dat ik het enorm jammer vind...

Maar - zoals ze zeggen- leiden meer wegen naar Rome. And beyond!

 Volgend jaar toch maar even een kort tripje boeken? Na al die verhalen van mam & co gehoord te hebben, raast mijn nieuwsgierigheid op volle toeren.

Solar maximum

De Eiffeltoren, het colosseum van Rome, de eeuwenoude piramiden... stuk voor stuk staan ze hoog genoteerd in het lijstje van dingen die je gewoonweg gezien moet hebben in je leven. Wat me echter opvalt als ik goed bij deze (wonderlijke, dat geef ik gelijk toe) plaatsen stil sta - is dat het we ons vrijwel altijd automatisch richten op gebouwen, fysieke dingen die we aan kunnen raken, of beter nog; vast kunnen houden.

Het noorderlicht, oftewel aurora borealis in het Latijn, is echter een unieke gebeurtenis - voorspelbaar noch dichtbij, niet te bevatten noch met je vingers te claimen - die zelden in 1 adem met deze wereldbekende architecturale highlights wordt genoemd. Het is immers zoiets ongrijpbaars. Wereldvreemds. A rare event die niet eventjes via een reisbureau in te plannen is, wat onze "add to cart" metaliteit nog wel eens wil dicteren...

 

Nee, het gebeurt hoog boven je, ver van je vandaan, dat de lucht kleurt, eerst voorzichtig, bijna aarzelend, dan ineens heftig, volledig ondergedompeld in groen; in vuur & vlam, alsof de tinten door de wind mee worden gesleept en sluipvoetsgewijs over de hemel worden uitgestort. Levensgroot. 

Ik spreek waarschijnlijk niet alleen voor mezelf als ik zeg dat ik zo'n uitzicht ooit graag een keer persoonlijk mee wil maken. Dat kan niet anders dan adembenemend zijn. Een belevenis die we voor mijn gevoel collectief op onze wishlist moeten zetten. Volgens The Telegraph hebben we geluk. Tot begin 2014 is er sprake van 'a peak in the cycle', die zorgt dat er van Schotland tot Canada genoten kan worden van dit uiterst indrukwekkende lichtfenomeen. Een 'solar maximum', in officiële termen.

Inmiddels komen er zelfs beschrijvingen binnen van mensen die twee nachten na elkaar de lucht in lichterlaaie hebben gezien. (Gewoon vanuit hun eigen zolderraampje!) En niet alleen in de oldschool kleur groen, zoals doorgaans het geval is - nee, zelfs de meest exotische rode, paarse en gele tinten worden gespot. Niet zelden een opeenstapeling ervan, die volgens de echte kenners op dramatische wijze in elkaar overgaan, vechtend om hun bestaansrecht, elkaar zowat uit de hemel stotend. Het resultaat: een chaotische harmonie. Surreal, maar dan echt. 

Ik heb geen idee hoe dat hier in Gelderland zit, maar één ding weet ik alvast; ik zal de komende tijd met een hongerig & nieuwsgierig oog mijn raam in de gaten houden. Je weet immers maar nooit. Colours could come to visit us! Hmm, ik zet mijn fototoestel maar even aan de lader...