Het voelt nog wat raar in m'n mond, die bijna on-Nederlandse term.
We zijn niet anders gewend, hebben immers "altijd" al een koningin gehad. Beatrix, die ik overigens 1x in het echt heb gezien, (en ja, ze heeft precies zulk haar en zulke hoedjes; live trouwens een charmante vrouw met pretoogjes) was voor ons uitgegroeid tot hét symbool voor het huis van Oranje. Een soort überoma van wie je alles aanneemt.
Dat was toen - we zijn van 'B' naar 'A' gegaan, zoals de NS zo mooi verkondigde. En hoe! Ik geef gelijk toe dat ik niet niet bepaald iemand ben die, ondanks een dosis gezonde koningsgezindheid, zich met veel enthousiasme een halve dag voor de TV parkeert. Nu wel. Ik moest het toch zien.
Achteraf ben ik blij. De trotse en opgeluchte blikken, het snel nog even handen vast knijpen, de vluchtige doch spontane kus op het balkon tussen moeder en zoon en onze ex-koningin met tranen in haar ogen - ik had het allemaal niet willen missen.
*mompelt nog iets over de outfits van Maxima* Het waren nogal wat costume changes. (Ze is door en door koningin, of niet dan? Een rasartiest, maar dan iemand met het hart op de goede plek die niet hoeft te doen alsof ze lacht. Ze lacht echt. Van binnen. (weet ik uit ervaring dus take it from me)
En het maakt niet uit of ze een saaie kleur aan heeft of royal blue; she's got glamour. Geen wonder dat prins koning Willem Alexander op haar is gevallen.
Het is gewoon een heerlijk stel. Punt. En die kinderen in hun bijpassende setjes. Die zelfs keurig bleven zitten op hun aangewezen plek. (daar kunnen sommige kinders nog wat van leren...)
Ik weet het, ik ben een romanticus, maar ik ben blij dat wij als een van de weinige landen tenminste nog een klassiek koningshuis hebben. Met een echte koning en koningin, zoals we ze eigenlijk alleen van films en sprookjes kennen. Het heeft toch wat. Iets oer-Nederlands. Iets wat een link legt naar onze geschiedenis.
En dan... zijn er van die weerbarstige sukkels die denken dat we onze royals 'af moeten schaffen'. Van die types die, bewapend met protestborden, midden in de menigte gaan staan om een potje te zeuren. Met van die zelfgemaakte T-shirts aan met "Ik Willem niet". Nou, nou. Poeh, poeh. Stoer hoor. Lekker rebels.
(Ik koos ervoor om te negeren dat sommige mensen niet weten wat genieten is) Bovendien was dit een uitstekend moment was om te bewijzen dat wij nuchtere Hollanders ook rustig een show kunnen opvoeren. Hoezo klein kikkerlandje? Alles werd uit de kast gehaald om er een spektakel van te maken - van topatleten tot jets van de luchtmacht.
En wij? Wij hebben meegevierd. Of course. Op onze eigen manier ;)
Viva Hollandia!
