Schoenen uit, ogen dicht

 In the sun with Kelly & co / picnic in the park

Ik ben eigenlijk nooit echt een festival mens geweest. Toch wil ik daar voor Stereophonics graag een uitzondering voor maken. Al helemaal als ze in mijn home town spelen (nog geen 10 minuten fietsen) en het zonnetje helder aan de hemel staat. Normaal hoef ik er niet eens aanwezig te zijn, dan sluipt de muziek toch wel mijn slaapkamerraam binnen - maar natuurlijk wou ik eventjes een blik werpen op mijn lieftallige Kelly Jones. 

Wishful thinking, I know, want er staan bij zulke events altijd meterhoge dwanghekken waar je onmogelijk doorheen kunt kijken. Gemeen niet? Want ik had *foei foei* geen kaartje en moest dus buiten staan. In het park ernaast. But I wasn't alone. Er zaten honderden mensen op kleedjes naast me. Sommigen van hen hadden zelfs eten en drinken meegenomen en waren aan het zonnebaden. Het leek wel een picknick. 

Zelf had ik ook mijn relaxed mood meegenomen; mijn mountainbike had ik al snel tegen een loom wapperende boom geparkeerd en mijn beige pumps lagen even snel op de grond. Met mijn tenen in het gras en mijn ogen dicht, genoot ik van de muziek. Van de sfeer. Van de zomer. Van de lekkere rockstem die en prima soundtrack was voor dat moment. Het kon me vrij weinig schelen dat er misschien mensen keken hoe ik af en toe in mijn eentje mee zat te neuriën, onderuit gezakt tegen de boom, hoofd op en neer deinend. 

 Bij het uptempo-nummer 'Superman' zet Kelly zijn shades op, als een echte rocker betaamd

Zo kwamen bijna al mijn favoriete nummers voorbij. Van de nieuwe 'Uppercut' tot de klassieker 'Maybe Tomorrow'. Zo mooi om ze eindelijk een keer live te horen. Ook de live vertolking beviel me erg goed. Je komt wel eens een performance van iemand tegen waardoor je aan diens capaciteiten gaat twijfelen. Dat was hier zeker niet het geval. Stereophonics rock - ook live! Daar leek ook het weer er wel mee eens te zijn. Want het zonnetje bleef lachen. Toen Kelly eenmaal het opzwepende 'Have a Nice Day' inzette, dacht ik nog; "Ja... dat lukt nu wel." Er verscheen een glimlach op mijn gezicht. Wat kan het leven soms toch mooi zijn. Tja, ik verval niet graag in clichés, but it had to be said; sometimes life is good - especially in good company!

Het was dus een zalig vakantiemoment. Eentje alleen van mij. Een offer was het ergens wel om de band in the flesh te moeten missen, maar ergens was ik wel dankbaar. Voor de rust en de ruimte. Als ik daar immers had gestaan had ik ze immers wel gezien, maar was het een geduw en gedram geweest. En wie weet had er, net zoals bij Muse, weer een bodybuilder met petje voor me gestaan die me alsnog van het zicht had beroofd. Nee, ik vond het eigenlijk niet erg. Laat ik het zo zeggen; het was een perfect aperitiefje. Een smaakmaker voor wat er vast binnenkort nog komen gaat.  

Ik zeg alvast 1 ding; Kelly, here I come!

Not aMUSEd

Event: Zaterdag was het zover; time for Muse @ Goffertpark, Nijmegen.
Ervaring: we had a blast! Ze speelden supergoed + de lichtshow was weer eens indrukwekkend.
Score: vier en een half ster
Waar stonden wij: in het midden, vrij vooraan (helaas achter redelijk lange jongens met wild haar en mutsen op grrr)
Grootste 'maar': de vooracts hadden ze rustig achterwege kunnen laten... mijn God wat een aanfluiting!

Voor iedereen die niet naar het concert is geweest, kan ik heel kort zijn; het voorprogramma was gewoon bagger. In en in slecht. Bij de eerste act stond het geluid zo hard aan dat ik de drums zowat in mijn borstkas kon voelen rammen. Ook versprong de geluidssterkte steeds zodat het bijna leek alsof er een klein kind aan de knoppen aan het draaien was. De zwartleren capuchon en bad ass zonnebril wist daar niets aan te veranderen. Al zat hij razend enthousiast achter zijn keyboard te pingelen. *kuch* Lady Gaga wannabe? *kuch*

We want Muse!!!
Waar ik wel om moest lachen, was de jongen achter mij die, toen de zanger in het Engels aankondigde dat ze uit België kwamen, op boze meebrul-toon riep; "Nou, praat dan gewoon Nederlands, man!" Mijn buurmannen hoorde ik gniffelen toen ik, na de zoveelste 'this is the last song', enigszins ongenuanceerd gilde "We want Muse! We want Muse! Just go home! Just go home!" Helaas, het mocht niet baten. Ze bleven gewoon staan om hun kunstje af te maken. Intussen probeerde mijn zus op Twitter te klagen over onze situatie, maar typisch; geen verbinding. Sms'en ging ook supermoeilijk. Oh, arme ons.


De tweede opening act was nog een tikkeltje erger. Ik zat op een gegeven moment gewoon te kijken of ik na mijn kappersbeurt van 2 weken geleden alweer gespleten haarpunten had. Echt, de saaiheid droop ervan af... met duizend druppels tegelijk. Al had de zanger een op zich goede stem - zijn gebrek aan charisma en het eentonige/trage/trieste repertoire dat hij ten gehore bracht, zou misschien eerder iets zijn voor op een begrafenis. Dat past niet bij een massa mensen die zich verheugt op een energieke band. Nee, trust me. Ze hebben nog wel een hitje gezongen wat het geheel bijna dragelijk maakte, (niet memorabel genoeg dat ik de titel nog weet) maar in het algemeen komt de term comazingen bij me op. Nieuw woord? Ach, als ze nog wat vaker met onze geliefde Britten mee hitchen, staat het volgend jaar ook in de Dikke Van Dale.

Behalve de 2x 30 minuten voorprogramma en 2x 30 minuten geluid en instrumenten veranderen (I know vet lang! Who came up with that?!) was ik ook niet bepaald gecharmeerd door de sukkelige jongens en meisjes die halverwege de échte show besloten te gaan crowdsurfen. Hoort dat sowieso niet van voren naar achteren te gaan? Zodat je kunt zien dat er iemand aan komt? Hmmm. Questions, questions. In ieder geval kreeg ik een of ander vrij massaal lichaamsdeel op mijn kop. Elleboog, knie, voet...? Mijn zus had nog meer pech; die werd bijna ondersteboven gesurft door het knettergekke stel.
"Oh, sorry, hoor. Gaat het?" zei het onderdeurtje, schijnheilig beduusd. Hij gaf haar nog net geen schouderklopje.


Zulke idioten lopen daar dus ook rond. Maar ook waren er meiden die probeerden naar voren te dringen door keihard te duwen en te beuken. (goh, ik ben toch sterker dan ik dacht!) En er waren gasten die zonder enige schaamte complete lyrics mee zaten te bléren. Niet normaal meer. Als je denkt dat de Idols audities erg zijn.. you aint heard nothing yet, haha! Mijn zus heeft -heel sneaky natuurlijk- een van deze types vastgelegd. Caught on camera, zullen we maar zeggen. Ik zei nog tegen haar dat ze het filmpje op Youtube zou moeten zetten. Wie weet wordt het wel een hit. Op die manier kunnen we onze martelgang toch nog een positieve draai geven. ;)

En dat mag ook wel. Want al met al hebben we 5 uur, ja, mensen, maar liefst 5 uur gestaan. Stil. Met 50.000 andere liefhebbers. Op een plekje van nog geen 30 bij 30 centimeter. Of misschien toch 3 bij 3? De belevenis deed me vaag denken aan een creepy documentaire over de zielige kippetjes van de bioindustrie die ik jaren geleden waar gebeurt eens heb gezien. Maar ik durf te wedden dat zelfs die niet worden onderworpen aan een muziekrotzooi van dit nivellerend niveau..

The Muse Effect
Ach, gelukkig kon de hoofd act alles wat zich daarvoor had afgespeeld uitwissen. Na een minuut of wat van het echte werk deden mijn voeten en oren niet meer pijn en zat ik alleen nog maar te swingen. Yes! Ineens wist ik weer waarom we zo lang hadden gewacht. Matt en co heeft het toch maar weer mooi klaar gespeeld. Well done, fellas.