Moddergooien/harentrekken

'Schaam je', lijkt de media te zeggen. En de politiek vooral. 'Schaam je diep'. Hoe kun je nou op Wilders stemmen? Die man is gewoon slecht. PVV is geen optie. Mensen die daar op stemmen 'hebben geen hoog intellect'. Fijn zeg, vrijheid van meningsuiting! Fijn zeg, je mag zelf beslissen wat je doet.

Ik kan me er zo aan ergeren. Echtwaar. Al dagen zit ik tegen dit gedrag aan te hikken en ik blijf het regelmatig tegenkomen. On-line, op televisie, op straat.. Zelfs in de klas hoorde ik een paar meiden giechelen; "Nee, echt, hij wilde niet zeggen op welke partij hij had gestemd - dan kun je gelijk van het ergste uitgaan, hè?! Zal wel een PVV'er zijn..." Ik word er zo moe van. Gewoon echt moe.

Natuurlijk hoef je het niet allemaal met elkaar eens te zijn. Daarom zijn er ook zoveel verschillende partijen; om aan alle meningen en belangen te voldoen. Maar wie zegt dat de ene beter is dan de ander? Normaal gesproken is zoiets ongehoord. Niet in de politiek. Niet in de media. Daar gaat het moddergooien en harentrekken maar door. Onbeschaamd. Ik zal je eerlijk vertellen dat ik zelf ook aardig aan het twijfelen ben gebracht. Niet alleen door de weerzin, afkeer en spontane misselijkheid dat het woord 'Wilders' met zich mee bracht op TV, maar ook door de geschokte reacties van mijn familieleden.

 "Lieverd, dat kan echt niet, hoor!"

Mijn tante dacht eerst dat het een grapje was. "Als jij Wilders stemt, stem ik op de VVD!" grijnsde ze. Toen ik zei dat ik er daadwerkelijk serieus over nadacht, keek ze me met paniekblosjes op haar wangen aan. "Wat? Dat kun je toch niet doen. Die man is een racist. Lieverd, dat kan echt niet, hoor." Zo. Ook weer duidelijk. Ik heb hierin geen eigen keuze. De keuze is al voor me gemaakt. Ik kan en mag op iedereen stemmen. Alle partijen doen vrolijk mee - behalve, je raadt het al - de PVV. Die zijn stout geweest en moeten op de bank zitten. Wachten tot ze weer mee mogen spelen. (als het er al ooit van komt... want socialisten spelen niet met racisten *ahum*)

Ergens snap ik alle ophef en lichtgeraaktheid wel. Sure, Wilders heeft af en toe flink heftige dingen gezegd. Oké, hij is een persoon die in aanpak net zo opvallend is als zijn kapsel. Maar heeft iemand echt goed naar zijn agendapunten gekeken? En echt goed vergeleken? Ik wel. En geloof me als ik zeg dat er heel veel goede dingen tussen stonden. Zoals het behouden van de studiefinanciering, hogere straffen voor criminaliteit (en überhaupt straffen voor dierenmishandeling), het intact houden van de AOW-wet zoals hij nu is + het korten van de ontwikkelingshulp zodat er meer in Nederland kan worden geïnvesteerd.

Toch is het enige waar je ooit iets over hoort zijn mening over de islam. Zijn felle uitspraken (vooral in het verleden) en de one-liners die er met geile handjes door de media is uitgehaald. De negativiteit is er ingestampt. We mogen hem niet aardig vinden. En we mogen het al helemaal niet met hem eens zijn. Dat is fout. Dat is gevaarlijk. Al heeft hij wel vaak een punt. Al heeft hij, in essentie, wel gelijk.

Oké, zijn aanpak is verkeerd. Dat zeg ik er gelijk even bij, maar dat wil niet zeggen dat hij al die kritiek maar uit zijn duim zuigt. De cijfers liegen er niet om. 7,2 miljard euro wordt er elk jaar uitgegeven aan immigratie. Dat is gewoon ongelofelijk. Insane! Als de boel een beetje beter geregeld zou zijn, denk eens wat we dan allemaal met dat geld (of de helft ervan bijv.) zouden kunnen doen.

Vertegenwoordigd, verlaten, vern**kt

En, nee; ik heb echt niet alleen maar op de PVV gestemd omdat de PVDA de studiefinanciering in de spaarpot heeft gedaan. Al was dat wel, dat geef ik eerlijk toe, mijn eerste beweegreden om er nog eens serieus over na te denken. Maar na tien seconden wist ik het zeker; ze hebben het zelf verpest. Ik ben van huis uit PVDA opgevoed en heb vrijwel altijd trouw op die partij gestemd - maar ik voelde me bij deze verkiezingsronde gewoonweg niet door hen vertegenwoordigd - sterker nog; ik voelde me door hen in de steek gelaten en, minder netjes gezegd, flink vern**kt.

Dat ze zich nu een nederlaag op de hals hebben gehaald, kan ik dan ook bijna niet zielig vinden. Tja, ik vind het stom. Als ze dat financiële gerommel achterwege hadden gelaten, hadden ze de steun van de studenten (merendeels) zo in hun zak kunnen steken. Maar, nee. We moeten weer eens bezuinigen. Er moet weer eens wat af. Een raad eens bij wie. Jeetje, dat beloofd nog wat met de VVD aan de macht. Die hebben van arbeiders plagen zowat hun hobby gemaakt.

Misschien had ik toch PVDA moeten stemmen. Gewoon om een blauwe 2e kamer te voorkomen. Maar, ach, wie ben ik? 1 stem is geen stem. We zullen het zien. Ik hou mijn hart vast...

Hello Cleopatra

It's done. Mijn zus en ik gaan op vakantie. Eigenlijk hadden we onze ambitie op een laag pitje gezet en hadden we voorgenomen vooral naar de weekendjes-weg-opties te vragen. Maar toen we het reisbureau eenmaal binnenkwamen en alle exotische folders en flyers ons tegemoet glunderden, konden we het toch niet laten. Toch maar gelijk even vragen hoeveel zo'n reisje eigenlijk kost. "Nu we hier toch zijn..."

Aan de titel raad je het al; Egypte is het uiteindelijk geworden. Al bracht de optie voor een ontdekkingsreis door Thailand ons op een gegeven moment aan het twijfelen. Maar 16 dagen is wel aardig veel. We moeten eerst even wat ver-weg-vaardigheden opbouwen en aan het idee wennen. Dan is acht daagjes in the desert toch wel een leuk -en ook spannend!- begin. Zeker.

8 dagen + nijlcruise + piramiden + sfinx + Cairo + kamelenritjes = lots of fun.


Vooral het varen op de nijl in de cruiseboot lijkt me een geweldige ervaring. Ik denk al aan zonsondergangen, zonsopgangen, wilde dieren die in een ongerept landschap staan mooi te zijn, op het dek wandelen met mijn haar in de wind en een warm zomerzonnetje op mijn huid. Lekker! Heerlijk!

Dat wordt flink veel foto's nemen. Ik denk dat het misschien maar beter is om er een accu bij te kopen. En wat extra geheugen kaartjes. Want met 2x 500 MB kom je niet ver... en dat was nou juist wel de bedoeling ;)


Een paar handige woorden en zinnetjes die een beetje houvast bieden:

Hallo - Salaama Aleikoem

Ja - Naam / aywa

Nee - Laa

Dankje - Shokran

Ik begrijp het niet - Ana mish fahem?

Kunt u mij helpen? - Moumkin tissah etnie?



P.S: zie later mijn scherpzinnige blog tegemoet over de kledingsvoorschriften van vrouwen/toeristen in Egypte. Heb er veel ophef over gehoord. Ben benieuwd hoe streng het nou werkelijk is. Dan laat ik jullie ook gelijk weten hoeveel huwelijksaanzoeken en spontane liefdesverklaring ik heb gehad, hahaha!

Remote Control...

Soms bedenkt de overheid iets wat wel werkt. Echt werkt. Zelfs te goed werkt. Wat? hoor ik je denken. Maar echt, dit sloeg alles:

Mijn tante kwam gisteravond ineens de trap afgesneld en de kamer binnengestormd. Ik schrok op uit mijn gedachten. Ze keek me paniekerig en wanhopig aan en brabbelde iets over 'jongens op haar computer'. Ik vroeg haar nog eens rustig adem te halen. "Wat is er aan de hand?"
"Ze zwaaiden zelfs naar me!"
"Wie?"
"Die jongens!"
"Welke jongens?"
"Op mijn beeldscherm. Ik was bezig op Marktplaats toen er uit het niets een webcam schermpje in beeld kwam. 'Remote control' stond er in grote letters onder..."
Ik zag haar ogen groter worden. Ze bleef de hele tijd in de deuropening staan.
"Ik... ik wist niet wat ik moest doen dus heb ik maar snel de computer uitgedrukt. Wie weet wat dat was. Wat ze van plan waren..."
"Oh!" riep ik uit. "Ze zouden toch niet je computer gehackt hebben?"
Op dit moment ziet ze eruit alsof ze bijna een hyperventilatie aanval krijgt.
"Geen idee. Maar ik schrok me rot! Wat moet ik nu doen? Ik durf de computer bijna niet meer aan te zetten. Maar eigenlijk wil ik wel een virus scan doen."
"Denk je dat dat helpt?"
Ze fronst haar wenkbrauw. "Hmmmm. Anders weet ik het echt niet. Ik moet toch iets doen. Nu heb ik er zo'n vreselijk gevoel over. Wie weet wat ze allemaal aan het doen zijn met mijn gegevens."
Dit woord lijkt een alarmbel in haar hersenen te doen rinkelen.
"Mijn gegevens! Mijn.. mijn marktplaats! Mijn girorekening! Mijn persoonlijke accounts!"
Ze staat nog steeds te staan en ik weet eigenlijk niet of ik haar moet vragen om te gaan zitten of ik zelf moet gaan staan. Ze staat zowat op haar plek te shaken.
"Misschien moet je Peter maar bellen?"
Ik heb die gedachte nog niet uitgesproken of ze reageert al; "Ik heb Peter (onze computer wizz vriend) al gebeld, maar hij nam niet op. Net nu natuurlijk niet. Ik ga het zo nog een keer proberen."
"Hij zal vast wel ergens rondhangen. Misschien dat hij het probleem kent, al denk ik niet dat dit iets is wat je met AVG of Ad-Aware op kan lossen..."
"Nee... Shit! Mag ik anders op jouw laptop even mijn wachtwoorden veranderen? Als ik niks doe, word ik gek."
"Nou, liever niet. Ik bedoel, als ze via jouw internet jouw op jouw pc kunnen komen, kunnen ze dat ook doen met die van mij"
Ik huiver bij die gedachte. Ergens voel ik me wel schuldig, maar better safe than sorry.
"Je zou het bij oma kunnen proberen te veranderen."
Gemene suggestie. Ik weet als geen ander dat de internetverbinding daar zo sloom is als een aangereden slag met zuurstoftekort.
"Dat ga ik doen!"
Dan snelt ze weer terug naar boven om de computer opnieuw op te starten en het gehele beschikbare virus-pakket te laten lopen. Boem boem boem. Ze is weer beneden; grijpt de sleutels en vertrekt naar oma's appartement om de hoek.

Dames en heren, half een 's nachts was ze weer thuis. Nog steeds in volle staten. De virusscanners hadden niks gevonden. Nul. Nada. Nothing at all.

Ik vond het dan ook sneu toen mijn zus met in de ochtendtrein vertelde van een PRECIES dezelfde ervaring. Kennelijk had mijn tante niet goed genoeg gekeken. Onder het schermpje stond namelijk het regeltje: 'project van veilig Nederland - wees voorzichtig met uw gegevens'

Tja, beetje lullig, maar had ze de kleine lettertjes maar moeten lezen.

30 seconden van vervreemding

Ons laatste magazine voor het blok 'tijdschriften' is al druk in de maak. Voor mijn item heb ik een interessante en dappere vrouw geïnterviewd, namelijk de documentaire maakster Claudia Lisboa. Deze van origine Braziliaanse laat in haar heftige real-life docu het ware gezicht van haar familie zien. En dat is nogal lastig; meer dan de helft heeft zich inmiddels laten gladtrekken, leegzuigen en injecteren. Claudia niet - zij is als enige in haar door schoonheid geobsedeerde familie aan de druk voor het mes ontsnapt. Ze noemt zich dus niet voor niets een Beauty Refugee...

Het was een intens interview waar ik al na ons eerste telefoongesprek erg naar uit keek. Ik was onder de indruk van haar verhaal. Van de bizarheid ervan. De ver-van-mijn-bed-maar-toch-dichtbij sfeer ervan. Zulke verhalen hoor je tegenwoordig immers steeds meer, zij het in minder extreme mate. Dat haar familie erg extreem is, weet Claudia dan ook wel. Dondersgoed. "Maar zo zijn ze nou eenmaal." Perfectionisten, vooral als het om hun uiterlijk gaat.

Hier een preview van mijn item:

Het is rumoerig in de Coffee Company in Amsterdam. De zon schijnt fel bij de ramen naar binnen, al lijken de zomers geklede bezoekers daar geen last van te hebben. Met een hete kop thee in haar handen, loopt Claudia Lisboa naar het enige vrije tafeltje dat vergeten in de hoek staat. Ze glijdt in haar stoel en kijkt nieuwsgierig om zich heen. De 47-jarige Braziliaanse oogt klein en tenger, toch spreekt er een enorme vastberadenheid uit haar persoonlijkheid. Het is direct te merken dat ze er geen probleem mee heeft om zo open over haar familie te praten, hoe pijnlijk het ook is.

Vreemd gezicht
“Het begon allemaal vijf jaar geleden. Ik woonde toen nog in Zweden en was net in Brazilië aangekomen om mijn familie te bezoeken. Ik slenterde met mijn koffers door de aankomsthal, op zoek naar een bekend gezicht. Ineens hoorde ik in de verte iemand mijn naam roepen. Ik keek op, maar zag geen bekende staan. Uiteindelijk zag ik mijn zus in de menigte staan. Terwijl ik naar haar toe liep, merkte ik tot mijn verbazing dat de vrouw naast haar maar bleef roepen en zwaaien. Ik weet nog dat ik dacht; ‘wie is nou die vrouw die steeds mijn naam roept? Moet ik die kennen?’ Het is bizar, maar ik had er dertig seconden voor nodig om in te zien dat die ‘vreemde’ mijn eigen moeder was…,” zegt Lisboa, nog steeds verbijsterd.


Ze beschrijft het als een moment van vervreemding. “Ik snapte er niets van. Gevoelsmatig klopte het gewoon niet. Ik wist wel dat zij het was, maar ze leek een totaal ander persoon!” Ze neemt een vlugge slok uit haar kopje. “Echt alles was anders. Haar lippen, haar ogen, haar wangen; eigenlijk haar hele gezicht. Als ik haar stem niet had gehoord, had ik haar nooit herkend.” Lisboa snapte niet wat haar moeder had bezield en vindt het nog steeds raar om aan dat moment terug te denken. “Maar zo’n ervaring raak je niet zomaar kwijt, hoe graag je dat ook wilt. Het heeft dan ook vijf jaar lang door mijn hoofd gespookt. Ik moest er iets mee doen. Zo is het idee voor de film ontstaan.”

Wat ze zo erg aan plastische chirurgie vindt, is dat je er steeds meer van je verwacht wordt. “Je mag tegenwoordig geen fouten meer hebben. Je moet perfect zijn,” zegt ze met pittige toon, “al ben je dan eigenlijk jezelf niet meer.” Dat er een standaard gecreëerd wordt voor je uiterlijk, vindt ze zowel triest als jammer. “Want als iedereen er aan toe geeft, zien we er straks allemaal hetzelfde uit. Je wordt als het ware een kopie van iemand anders.” Terwijl juist diversiteit juist goed is omdat het voor een uitdagend zorgt. Haar kop thee is inmiddels leeg, maar haar overtuiging is nog lang niet opgedroogd. “Ook vind ik het erg dat we tegenwoordig zo op de buitenkant gefocust zijn,” gaat ze verder. “Een leuk uiterlijk is mooi meegenomen, maar je bent toch veel meer dan dat?”

De perfecte jij
Bij de gewetensvraag of ze zich ergens toch kan voorstellen dat mensen zich laten opereren, reageert ze nadenkend. “Ja, ergens wel. Als je onzeker bent of veel druk voelt vanuit je omgeving om iets aan jezelf te laten veranderen, ben je misschien niet sterk genoeg om de verleiding te weerstaan.” Daarbij komt dat, als je eenmaal op die stoel zit, je zoveel ‘opties krijgt voorgeschoteld’. Haar ogen worden groot. “Er kan zoveel gebeuren. Je wordt in feite voorgesteld aan een perfecte ‘jij’ waardoor er zich een totaal nieuwe wereld opent. Zelfs ik voelde dat wel toen ik daar zat! Er wordt een magisch sfeer gecreëerd die je helemaal meesleurt. Het is heel moeilijk om daar ‘nee’ tegen te zeggen.”

Twenty-something Timeline

Vanaf mijn twintigste ben ik foto's gaan maken op mijn verjaardag. Een portret-dingetje is het eigenlijk. Leuk voor later, dacht ik. En eind mei is het altijd mooi weer dus dan bloeit onze tuin helemaal op. Levert dus heel wat mooie plaatjes op! Nu is drie jaar natuurlijk niet veel - dus ik ben benieuwd of ik überhaupt verschil zie als ik de foto's onder elkaar zet. Let's see. The evolution of Kirstin... *cue dramatic music*

Birthday: 20 - nog met kort haar. In vergelijking met nu heb ik hier stekeltjes!


Birthday: 21 - let op de zelf bijgeknipte pony...


Blauw en wit. Dat leken me leuke kleuren (typisch Nederlands immers) om elk jaar op mijn verjaardag te dragen. A la Delfts blauw. Al had ik die loodzware oorbellen beter achterwege kunnen laten... au!


Birthday: 22 - En ja, dit jaar was er een hoog Alice in Wonderland gehalte. En mijn lippen waren bijna dagelijks permanent fuchsia roze.

Tussen de bloemetjes. Een bont en vrolijk geheel. :)


Birthday: 23 - braid it up! Dat is mijn nieuwe truc om krullen te creëren. Werkt perfect. Pssst: wel veel werk...


Zie onder: curls in action!


En last but not least; me met steil haar. In de zon lijkt het vaak bijna rood. Maar zo'n gloed vind ik wel mooi lijken. (heb jarenlang mijn haar rood geverfd)


Ik moet zeggen dat ik tegenwoordig liever voor een more natural look ga. Dus geen felle lippenstift en oogschaduw meer. Al kan dat af en toe best leuk zijn. Altijd hetzelfde is ook maar saai, n'est ce pas?

Ode to a Kitty Cat

Miauw!

Ja, dit wordt een "awwwww blog". Onze kat, tenminste onze zogenaamde 'leenkat' is namelijk erg lief. En die verdient ook wel een beetje aandacht, dacht ik zo. Op een geheel kunstzinnige manier natuurlijk. As always ;)

Dus Meet Piepie. (jaja, een beetje een onzinnige naam. Blame my mother) Zwarte kat, maar tot zover niet ongeluk-brengend.


Wat een cutie is het, hè? In het begin durfde hij niet goed op de foto, maar als ik nu met mijn camera dichterbij sluip, blijft hij gewoon liggen.


Een dik halfjaar geleden is hij aan komen lopen. Van de schuintegenoverons buren naar onze tuin. Sindsdien heeft hij hier een abonnement.


Elke morgen bij het eerste wakker-word geluid zit hij bij ons voor de deur. Dan slof ik in mijn pyjama de keuken in, verwelkomt door een enthousiast evenals onuitputtelijk geroep naar aandacht.


Het is merkwaardig. Eigenlijk is hij niet van ons, maar hij is hier wel mooi 24/7. Niet dat we dat erg vinden, hoor. We hebben hem praktisch geadopteerd. Ook een leuk feitje: we dachten eerst dat het een meisje was. EN dat 'ze' zwanger was. Haha, mooi niet dus.


Piepie is bang voor alles. Echt alles. Wasmachine, stofzuiger, föhn - als het schuift, stampt, trilt of lawaai maakt is ie weg. Wel typisch dat hij naast de televisie blijft liggen als wij met dolby suround aan een film zitten te kijken.


Kijk naar de foto boven en wat valt je op? Hij heeft weer eens de halve bank opgeëist. Het is een kleine diva, hoor. Eentje met een zacht, zwart vachtje en glimmende gele ogen. Weet je, ik was ooit bang voor katten. Voor sommige katten nog wel trouwens - maar niet voor Piepie. Hoe kan ik dat nou? Het is zo'n lief, klein diertje. My little precious.

De schuintegenoveronsburen mogen wel oppassen dat ik hem niet stiekem meeneem als ik op mezelf ga wonen, haha. *kuch* Dat heb ik niet gezegd...

Beauty refugee

Botox. Een woord dat lekker bekt. Het is inmiddels een begrip. Iedereen kent het. Maar wordt je bekje er nou daadwerkelijk mooier van? Nee. Tenminste, bij de griezelige gezichten die voor mijn geestesoog verschijnen, loopt er slechts een rilling over mijn rug. Toch is het een schoonheidsoperatie.


Eentje die, vrees is, alleen is weggelegd voor de kunstenaars onder de plastisch chirurgen. Met een tekening kun je immers opnieuw beginnen - pak maar weer een leeg vel - maar een lichaam is niet zo wegwerpbaar. Dan is verpest voor altijd verpest. Dat kun je niet even weg gummen als het je niet aanstaat. Fouten blijven voor altijd zichtbaar. Dat kan flink lelijk uitpakken - in sommige gevallen zelfs met dodelijk gevolgen.

Het blijkt slechts een bloeddruppel in de statistieken want vraag naar ingrepen zijn er steeds meer. Beter gezegd; het is tegenwoordig sociaal geaccepteerd dat men naar het mes grijpt. Misschien zelfs normaal. Imperfecties zijn overbodig geworden. Als we willen, kunnen we allemaal als perfecte Barbiepoppen door het leven gaan. Als je genoeg geld hebt, natuurlijk. Want voor wat, hoort wat - niet?

Omdat men in de showbizz niet alleen met andermans talenten maar ook met andermans attributen moet concurreren, is plastic surgery vooral in Hollywood settings erg alledaags. Ze hebben toch geld teveel. Als je een vliegveld of een helicopter kunt kopen, kun je net zo goed even een nieuw gezicht in het winkelwagentje gooien.


Juist in dit gemak ligt het gevaar, of beter gezegd; de verleiding van obsessie. Want als je eenmaal bent begonnen, is er geen weg terug. "Laat ik dit nog even veranderen en dat" en binnen de korste keren zit je elke week in hetzelfde naar vanillewierrook-ruikende wachtkamertje, ongeduldig door de 'menukaart' bladerend. "Oh, de neuzen zijn vandaag in de aanbieding!" Wat een mazzel! Nu je er toch zit... En zo is het cirkeltje weer mooi rond.

Maar wat wil ik ook te zeuren - als iedereen er als een gladgestreken alien bij loopt, kun je toch moeilijk achterblijven? Voor je image moet je immers wat over hebben - al is het de mogelijkheid om je gevoelens te tonen. Gevoelens zijn vandaag de dag toch maar overrated. Van al dat gelach en gehuil, wordt je alleen maar ouder en op rimpels zit niemand te wachten, hollywoodsterren al helemaal niet. Stel je voor dat je een moeder moet spelen i.p.v het bloedmooie tienermeisje!

Nee, het is nogal wat als je je niet schaamt voor je leeftijd. Als dertigjarige ben je al snel uitgerangeerd. Als veertigjarige hoor je al helemaal op een onbewoond eiland te zitten. Tja, we worden tegenwoordig allemaal wel ouder - al is het maar met tegenzin. Mensen die zich staande houden met oldschool crêmepjes en poedertjes worden als dapper en baanbrekend omschreven. Vooral het handjevol acteurs en actrices die nog gewoon hun eigen gezicht durven dragen. Wat een lef, hè?!

Geen wonder dus dat 'aging gracefully' nu als prestatie gezien wordt en niet als onvermijdelijkheid.

Kleurige Krasjes: kunst of kwaal?

Al sinds het begin van tijd laten wij boodschappen achter. Nu op de muur, toen op de grotswand. Wat ooit kleine, tere figuurtjes waren - zoals rennende reeën en huppelende konijntjes - zijn nu politieke protesten, felgekleurde symbolen, naakte vrouwen en scheldwoorden. En een boodschap zit er vaak niet meer achter. Toch zit er tussen al deze rommel nog wel wat moois. Als je goed kijkt.

Want graffiti (in het Latijns: kras) kun je moeilijk met elkaar vergelijken. Net zoals met andere vaardigheden zijn er verschillende stadia van skill en kwaliteit. Je hebt de toys die vooral een vlugge tag achterlaten en je hebt de kings, meestal professionals of studenten van de kunstacademie, die gecompliceerde en indrukwekkende pieces maken.


De laatsten worden vaak tot ware meesterwerken gerekend omdat ze meer weg hebben van een schilderij dan een 'kras'. Beginnelingen denken er dan ook niet aan om over hun werk heen te knoeien; dat mag niet. Dat hoort niet zo. In de graffitiwereld heerst namelijk een enorme respectcultuur. Als king heb je jezelf bewezen en stel je heel wat voor terwijl je als toy nog maar net komt kijken of gewoon niet goed genoeg bent om bij de lucky few te horen. De nieuwelingen en wannabes doen er dan ook vrijwel alles aan om dit voor elkaar te krijgen.

Dat is niet altijd even gemakkelijk want om je street cred op te bouwen, moet je veel durven. Van het 'taggen' van basisschool, een bewaakt terrein of een wagon van de NS - des te lastiger het is, des te meer punten je binnenhaalt. En des te spannender het is, natuurlijk. Laat dat nou net een belangrijke motivatie zijn om in eerste instantie op pad te gaan. Juist omdat het niet mag en je in de problemen kunt komen is het voor veel jongeren interessant. Hen gaat het echt niet om de artistieke integriteit, maar om de thrill en het clubsgevoel.


Door de stortvloed aan lelijke prutswerken en onsierlijke leuzen is de gemeente en -jaja- de politie al jaren bezig de situatie in te dammen. Hoe? Door het ter beschikking stellen van zogenaamde legale graffiti muren. En met de mogelijkheid voor scholen en bedrijven om vervallen gebouwen en lege/donkere tunnels te adopteren zodat deze gebieden kunnen worden voorzien van een vrolijk laagje verf. Voelen de mensen zich er een stuk prettiger, is de theorie. En ik geef het toe; dat is best een goed initiatief. Als het er dan maar een beetje leuk en professioneel uitziet, hè. Op een aquaduct met kladblok functie zit geen hond te wachten...

Een handjevol begrippen uit de graffiti-scene:
Doodling = krabbels op schoolbanken en dergelijke
Latrinalia = namen, beledigingen en grappen in publieke toiletten
Tags = (bij)namen en symbolen van iemand, een soort handtekening eigenlijk
Throw up = eenvoudige boodschap met maximaal 2 kleuren
Wildstyle = gecompliceerde boodschap met in elkaar gevlochten letters en meerdere kleuren
Piece = een heel ingewikkeld graffitiwerk met veel kleuren, diepteverschillen, kleurovergangen en andere mooie effecten

22 going on 30!

Vorig weekend was Mariëlle jarig. 24 alweer. Jaja, dat gaat snel. Maar goed, ik word binnenkort ook al weer een jaartje ouder. Bizar is dat hoe snel een jaar voorbij glijdt.. Dagen worden steeds korter, lijkt het wel. Terwijl het vroeger juist een eeuwigheid scheen te duren voordat je naar bed moest.

En dan voel ik me nog wel eens schuldig. Want wat doe je eigenlijk de hele dag? Natuurlijk: soms zitten er redelijk volgeplande dagen tussen. Dagen dat je van hot naar her vliegt en allerlei persoonlijke dan wel professionele verantwoordelijkheden aan je pofmouwen hebt hangen. Toch kan ik bij de vraag 'en nog iets leuks gedaan dit weekend?' iemand wel op zijn kop slaan.

Doen ze dat met opzet of zo? Er mij aan herinneren dat ik even helemaal niks heb gedaan. Zijn zij dan zelf zo spannend met hun altijd interessante leventjes dat ze denken dat ik ook ELKE dag maar weer iets te vertellen heb? Of zijn ze juist er saai en fantasieloos en vragen ze juist daarom maar weer dezelfde irritante vragen?


Er vanuit gaande dat het de laatste optie is, is dat een behoorlijk slechte en onuitstaanbare gewoonte. Zeuren, zo komt het namelijk over. En niet als een leuk kopje koffie praatje. Even verder gaand met dat kopje: je moet toch ook juist van de kleine dingen des levens genieten? Kom je dat nou niet op elke afscheurkalender tegen tegenwoordig? Dacht het wel. Dus waarom elk moment volproppen met grootse gebeurtenissen en spraakmakende plannen? Soms wil je gewoon even rust. Even niks. Dat kan ook heel lekker zijn.

Maar nee: het leven zit vol met deadlines. Dat blijkt wel weer als je voor de koetjes en kalfjes wordt geworpen. Wat voor opleiding je nu doet - en of je al een serieuze relatie hebt - en of je al op jezelf woont - en weet je al wel tot in detail wat je later gaat doen. Als je groot bent, weet je wel? Want dat gebeurt snel genoeg. Thanks, alsof ik dat nog niet wist.

Time flies. Even when you're not having fun.

De paasman oftewel 'kasen'

De kerstman krijgt concurrentie met snorharen


€718 miljoen. Zoveel hebben we dit jaar uitgegeven aan de geflapoorde feestdag en alle bijbehorende etenswaren en decoratiekuikentjes. Best veel toch? (En 18 euro daarvan is afkomstig uit mijn portemonnee, hehe) Families gaan in steeds grotere aantallen samen brunchen en uit eten. Daarbij zijn 'luxe' artikelen als paasbrood en van die felgekleurde, overheerlijke paaseitjes niet meer aan te slepen. Boodschappenkarretjes vol wordt er ingeslagen. Daarmee begint pasen steeds meer op kerst te lijken. Vandaar de titel. ;)


Maar ik zeg het eerlijk: mijn familie heeft goed meegedaan met de hype. Al was het ons meer om de gezelligheid (en natuurlijk het lekkere eten) te doen dan deze nieuwe trend. Zelf ben ik nogal een gezelligheidsmens en daarin ben ik gelukkig niet alleen. We hebben flink gesmikkeld en gelachen aan de paastafel. Deze was door de professionele handen van tante Christha en mij versierd en gedekt. Speciaal voor de gelegenheid werd het nette servies van zolder gehaald. Zelfs het mooie bestek (nog keurig netjes in het koffertje) werd gepoetst en klaargelegd - door yours truly. Prachtig zag het eruit. En een beetje indrukwekkend, haha. Getuige de artistieke natuur van de foto's hieronder. ;)




Mijn oom kwam bijna watertandend binnen en zusjelief stamelde "daar kunnen we wel een week van eten!" Yes. Dat was zeker waar. Hoe mooi het er ook allemaal uitzag, was het veel te veel. Van het goede, dat wel. (dus dat doen we volgend jaar beslist nog eens dunnetjes over, haha) De restjes, als je ze al zo kunt noemen, hebben we de volgende dag onder het kijken van een film opgegeten. Natuurlijk niet alles. Er staat nog plenty in de keukentjes bij oma. En dan nog te bedenken dat we niet eens alles op tafel hadden gezet. Ai, ai - deze paasmania kan nog wel eens uit de hand lopen.

Maar ach, het is toch zo leuk... Mij hoor je niet klagen in ieder geval. Sterker nog; laten we er nog een dag bij bedenken! Misschien dat we ook hemelvaart kunnen pimpen? Of dat we vijf mei met wat meer uitbundigheid kunnen vieren? Hmmm, de merchandise zal wel wat soberder zijn, maar je kunt ook niet voor alle holidays een knuffelbeest maken, toch? Daarom.


P.S: Happy easter!