Twenty-something Timeline

Vanaf mijn twintigste ben ik foto's gaan maken op mijn verjaardag. Een portret-dingetje is het eigenlijk. Leuk voor later, dacht ik. En eind mei is het altijd mooi weer dus dan bloeit onze tuin helemaal op. Levert dus heel wat mooie plaatjes op! Nu is drie jaar natuurlijk niet veel - dus ik ben benieuwd of ik überhaupt verschil zie als ik de foto's onder elkaar zet. Let's see. The evolution of Kirstin... *cue dramatic music*

Birthday: 20 - nog met kort haar. In vergelijking met nu heb ik hier stekeltjes!


Birthday: 21 - let op de zelf bijgeknipte pony...


Blauw en wit. Dat leken me leuke kleuren (typisch Nederlands immers) om elk jaar op mijn verjaardag te dragen. A la Delfts blauw. Al had ik die loodzware oorbellen beter achterwege kunnen laten... au!


Birthday: 22 - En ja, dit jaar was er een hoog Alice in Wonderland gehalte. En mijn lippen waren bijna dagelijks permanent fuchsia roze.

Tussen de bloemetjes. Een bont en vrolijk geheel. :)


Birthday: 23 - braid it up! Dat is mijn nieuwe truc om krullen te creëren. Werkt perfect. Pssst: wel veel werk...


Zie onder: curls in action!


En last but not least; me met steil haar. In de zon lijkt het vaak bijna rood. Maar zo'n gloed vind ik wel mooi lijken. (heb jarenlang mijn haar rood geverfd)


Ik moet zeggen dat ik tegenwoordig liever voor een more natural look ga. Dus geen felle lippenstift en oogschaduw meer. Al kan dat af en toe best leuk zijn. Altijd hetzelfde is ook maar saai, n'est ce pas?

Ode to a Kitty Cat

Miauw!

Ja, dit wordt een "awwwww blog". Onze kat, tenminste onze zogenaamde 'leenkat' is namelijk erg lief. En die verdient ook wel een beetje aandacht, dacht ik zo. Op een geheel kunstzinnige manier natuurlijk. As always ;)

Dus Meet Piepie. (jaja, een beetje een onzinnige naam. Blame my mother) Zwarte kat, maar tot zover niet ongeluk-brengend.


Wat een cutie is het, hè? In het begin durfde hij niet goed op de foto, maar als ik nu met mijn camera dichterbij sluip, blijft hij gewoon liggen.


Een dik halfjaar geleden is hij aan komen lopen. Van de schuintegenoverons buren naar onze tuin. Sindsdien heeft hij hier een abonnement.


Elke morgen bij het eerste wakker-word geluid zit hij bij ons voor de deur. Dan slof ik in mijn pyjama de keuken in, verwelkomt door een enthousiast evenals onuitputtelijk geroep naar aandacht.


Het is merkwaardig. Eigenlijk is hij niet van ons, maar hij is hier wel mooi 24/7. Niet dat we dat erg vinden, hoor. We hebben hem praktisch geadopteerd. Ook een leuk feitje: we dachten eerst dat het een meisje was. EN dat 'ze' zwanger was. Haha, mooi niet dus.


Piepie is bang voor alles. Echt alles. Wasmachine, stofzuiger, föhn - als het schuift, stampt, trilt of lawaai maakt is ie weg. Wel typisch dat hij naast de televisie blijft liggen als wij met dolby suround aan een film zitten te kijken.


Kijk naar de foto boven en wat valt je op? Hij heeft weer eens de halve bank opgeëist. Het is een kleine diva, hoor. Eentje met een zacht, zwart vachtje en glimmende gele ogen. Weet je, ik was ooit bang voor katten. Voor sommige katten nog wel trouwens - maar niet voor Piepie. Hoe kan ik dat nou? Het is zo'n lief, klein diertje. My little precious.

De schuintegenoveronsburen mogen wel oppassen dat ik hem niet stiekem meeneem als ik op mezelf ga wonen, haha. *kuch* Dat heb ik niet gezegd...

Beauty refugee

Botox. Een woord dat lekker bekt. Het is inmiddels een begrip. Iedereen kent het. Maar wordt je bekje er nou daadwerkelijk mooier van? Nee. Tenminste, bij de griezelige gezichten die voor mijn geestesoog verschijnen, loopt er slechts een rilling over mijn rug. Toch is het een schoonheidsoperatie.


Eentje die, vrees is, alleen is weggelegd voor de kunstenaars onder de plastisch chirurgen. Met een tekening kun je immers opnieuw beginnen - pak maar weer een leeg vel - maar een lichaam is niet zo wegwerpbaar. Dan is verpest voor altijd verpest. Dat kun je niet even weg gummen als het je niet aanstaat. Fouten blijven voor altijd zichtbaar. Dat kan flink lelijk uitpakken - in sommige gevallen zelfs met dodelijk gevolgen.

Het blijkt slechts een bloeddruppel in de statistieken want vraag naar ingrepen zijn er steeds meer. Beter gezegd; het is tegenwoordig sociaal geaccepteerd dat men naar het mes grijpt. Misschien zelfs normaal. Imperfecties zijn overbodig geworden. Als we willen, kunnen we allemaal als perfecte Barbiepoppen door het leven gaan. Als je genoeg geld hebt, natuurlijk. Want voor wat, hoort wat - niet?

Omdat men in de showbizz niet alleen met andermans talenten maar ook met andermans attributen moet concurreren, is plastic surgery vooral in Hollywood settings erg alledaags. Ze hebben toch geld teveel. Als je een vliegveld of een helicopter kunt kopen, kun je net zo goed even een nieuw gezicht in het winkelwagentje gooien.


Juist in dit gemak ligt het gevaar, of beter gezegd; de verleiding van obsessie. Want als je eenmaal bent begonnen, is er geen weg terug. "Laat ik dit nog even veranderen en dat" en binnen de korste keren zit je elke week in hetzelfde naar vanillewierrook-ruikende wachtkamertje, ongeduldig door de 'menukaart' bladerend. "Oh, de neuzen zijn vandaag in de aanbieding!" Wat een mazzel! Nu je er toch zit... En zo is het cirkeltje weer mooi rond.

Maar wat wil ik ook te zeuren - als iedereen er als een gladgestreken alien bij loopt, kun je toch moeilijk achterblijven? Voor je image moet je immers wat over hebben - al is het de mogelijkheid om je gevoelens te tonen. Gevoelens zijn vandaag de dag toch maar overrated. Van al dat gelach en gehuil, wordt je alleen maar ouder en op rimpels zit niemand te wachten, hollywoodsterren al helemaal niet. Stel je voor dat je een moeder moet spelen i.p.v het bloedmooie tienermeisje!

Nee, het is nogal wat als je je niet schaamt voor je leeftijd. Als dertigjarige ben je al snel uitgerangeerd. Als veertigjarige hoor je al helemaal op een onbewoond eiland te zitten. Tja, we worden tegenwoordig allemaal wel ouder - al is het maar met tegenzin. Mensen die zich staande houden met oldschool crêmepjes en poedertjes worden als dapper en baanbrekend omschreven. Vooral het handjevol acteurs en actrices die nog gewoon hun eigen gezicht durven dragen. Wat een lef, hè?!

Geen wonder dus dat 'aging gracefully' nu als prestatie gezien wordt en niet als onvermijdelijkheid.

Kleurige Krasjes: kunst of kwaal?

Al sinds het begin van tijd laten wij boodschappen achter. Nu op de muur, toen op de grotswand. Wat ooit kleine, tere figuurtjes waren - zoals rennende reeën en huppelende konijntjes - zijn nu politieke protesten, felgekleurde symbolen, naakte vrouwen en scheldwoorden. En een boodschap zit er vaak niet meer achter. Toch zit er tussen al deze rommel nog wel wat moois. Als je goed kijkt.

Want graffiti (in het Latijns: kras) kun je moeilijk met elkaar vergelijken. Net zoals met andere vaardigheden zijn er verschillende stadia van skill en kwaliteit. Je hebt de toys die vooral een vlugge tag achterlaten en je hebt de kings, meestal professionals of studenten van de kunstacademie, die gecompliceerde en indrukwekkende pieces maken.


De laatsten worden vaak tot ware meesterwerken gerekend omdat ze meer weg hebben van een schilderij dan een 'kras'. Beginnelingen denken er dan ook niet aan om over hun werk heen te knoeien; dat mag niet. Dat hoort niet zo. In de graffitiwereld heerst namelijk een enorme respectcultuur. Als king heb je jezelf bewezen en stel je heel wat voor terwijl je als toy nog maar net komt kijken of gewoon niet goed genoeg bent om bij de lucky few te horen. De nieuwelingen en wannabes doen er dan ook vrijwel alles aan om dit voor elkaar te krijgen.

Dat is niet altijd even gemakkelijk want om je street cred op te bouwen, moet je veel durven. Van het 'taggen' van basisschool, een bewaakt terrein of een wagon van de NS - des te lastiger het is, des te meer punten je binnenhaalt. En des te spannender het is, natuurlijk. Laat dat nou net een belangrijke motivatie zijn om in eerste instantie op pad te gaan. Juist omdat het niet mag en je in de problemen kunt komen is het voor veel jongeren interessant. Hen gaat het echt niet om de artistieke integriteit, maar om de thrill en het clubsgevoel.


Door de stortvloed aan lelijke prutswerken en onsierlijke leuzen is de gemeente en -jaja- de politie al jaren bezig de situatie in te dammen. Hoe? Door het ter beschikking stellen van zogenaamde legale graffiti muren. En met de mogelijkheid voor scholen en bedrijven om vervallen gebouwen en lege/donkere tunnels te adopteren zodat deze gebieden kunnen worden voorzien van een vrolijk laagje verf. Voelen de mensen zich er een stuk prettiger, is de theorie. En ik geef het toe; dat is best een goed initiatief. Als het er dan maar een beetje leuk en professioneel uitziet, hè. Op een aquaduct met kladblok functie zit geen hond te wachten...

Een handjevol begrippen uit de graffiti-scene:
Doodling = krabbels op schoolbanken en dergelijke
Latrinalia = namen, beledigingen en grappen in publieke toiletten
Tags = (bij)namen en symbolen van iemand, een soort handtekening eigenlijk
Throw up = eenvoudige boodschap met maximaal 2 kleuren
Wildstyle = gecompliceerde boodschap met in elkaar gevlochten letters en meerdere kleuren
Piece = een heel ingewikkeld graffitiwerk met veel kleuren, diepteverschillen, kleurovergangen en andere mooie effecten

22 going on 30!

Vorig weekend was Mariëlle jarig. 24 alweer. Jaja, dat gaat snel. Maar goed, ik word binnenkort ook al weer een jaartje ouder. Bizar is dat hoe snel een jaar voorbij glijdt.. Dagen worden steeds korter, lijkt het wel. Terwijl het vroeger juist een eeuwigheid scheen te duren voordat je naar bed moest.

En dan voel ik me nog wel eens schuldig. Want wat doe je eigenlijk de hele dag? Natuurlijk: soms zitten er redelijk volgeplande dagen tussen. Dagen dat je van hot naar her vliegt en allerlei persoonlijke dan wel professionele verantwoordelijkheden aan je pofmouwen hebt hangen. Toch kan ik bij de vraag 'en nog iets leuks gedaan dit weekend?' iemand wel op zijn kop slaan.

Doen ze dat met opzet of zo? Er mij aan herinneren dat ik even helemaal niks heb gedaan. Zijn zij dan zelf zo spannend met hun altijd interessante leventjes dat ze denken dat ik ook ELKE dag maar weer iets te vertellen heb? Of zijn ze juist er saai en fantasieloos en vragen ze juist daarom maar weer dezelfde irritante vragen?


Er vanuit gaande dat het de laatste optie is, is dat een behoorlijk slechte en onuitstaanbare gewoonte. Zeuren, zo komt het namelijk over. En niet als een leuk kopje koffie praatje. Even verder gaand met dat kopje: je moet toch ook juist van de kleine dingen des levens genieten? Kom je dat nou niet op elke afscheurkalender tegen tegenwoordig? Dacht het wel. Dus waarom elk moment volproppen met grootse gebeurtenissen en spraakmakende plannen? Soms wil je gewoon even rust. Even niks. Dat kan ook heel lekker zijn.

Maar nee: het leven zit vol met deadlines. Dat blijkt wel weer als je voor de koetjes en kalfjes wordt geworpen. Wat voor opleiding je nu doet - en of je al een serieuze relatie hebt - en of je al op jezelf woont - en weet je al wel tot in detail wat je later gaat doen. Als je groot bent, weet je wel? Want dat gebeurt snel genoeg. Thanks, alsof ik dat nog niet wist.

Time flies. Even when you're not having fun.

De paasman oftewel 'kasen'

De kerstman krijgt concurrentie met snorharen


€718 miljoen. Zoveel hebben we dit jaar uitgegeven aan de geflapoorde feestdag en alle bijbehorende etenswaren en decoratiekuikentjes. Best veel toch? (En 18 euro daarvan is afkomstig uit mijn portemonnee, hehe) Families gaan in steeds grotere aantallen samen brunchen en uit eten. Daarbij zijn 'luxe' artikelen als paasbrood en van die felgekleurde, overheerlijke paaseitjes niet meer aan te slepen. Boodschappenkarretjes vol wordt er ingeslagen. Daarmee begint pasen steeds meer op kerst te lijken. Vandaar de titel. ;)


Maar ik zeg het eerlijk: mijn familie heeft goed meegedaan met de hype. Al was het ons meer om de gezelligheid (en natuurlijk het lekkere eten) te doen dan deze nieuwe trend. Zelf ben ik nogal een gezelligheidsmens en daarin ben ik gelukkig niet alleen. We hebben flink gesmikkeld en gelachen aan de paastafel. Deze was door de professionele handen van tante Christha en mij versierd en gedekt. Speciaal voor de gelegenheid werd het nette servies van zolder gehaald. Zelfs het mooie bestek (nog keurig netjes in het koffertje) werd gepoetst en klaargelegd - door yours truly. Prachtig zag het eruit. En een beetje indrukwekkend, haha. Getuige de artistieke natuur van de foto's hieronder. ;)




Mijn oom kwam bijna watertandend binnen en zusjelief stamelde "daar kunnen we wel een week van eten!" Yes. Dat was zeker waar. Hoe mooi het er ook allemaal uitzag, was het veel te veel. Van het goede, dat wel. (dus dat doen we volgend jaar beslist nog eens dunnetjes over, haha) De restjes, als je ze al zo kunt noemen, hebben we de volgende dag onder het kijken van een film opgegeten. Natuurlijk niet alles. Er staat nog plenty in de keukentjes bij oma. En dan nog te bedenken dat we niet eens alles op tafel hadden gezet. Ai, ai - deze paasmania kan nog wel eens uit de hand lopen.

Maar ach, het is toch zo leuk... Mij hoor je niet klagen in ieder geval. Sterker nog; laten we er nog een dag bij bedenken! Misschien dat we ook hemelvaart kunnen pimpen? Of dat we vijf mei met wat meer uitbundigheid kunnen vieren? Hmmm, de merchandise zal wel wat soberder zijn, maar je kunt ook niet voor alle holidays een knuffelbeest maken, toch? Daarom.


P.S: Happy easter!

Blinde liefde roest niet

Ik heb weer eens een interessant gesprek gehad. Met een jongen. Maar niet zomaar een jongen. Hij is blind. 23 jaar (dus mijn leeftijd) en sinds kort blind. Heftig. Maar geloof me, ik heb genoeg met hem kunnen lachen. Het was overigens ook niet zomaar een gesprek. Het was een interview over iets waar we allemaal veel energie in steken. De goeie, ouwe L.O.V.E. Ik was namelijk benieuwd hoe hij hierover dacht. Hoe een blind iemand de wereld van romantiek 'ziet'.

Liefde heeft veel met romantiek te maken. Maar ook met een mooi uiterlijk en leuk innerlijk. Tenminste, verLIEFDheid wel. Er bestaan hele waslijsten aan eisen en voorkeuren, als een soort test die je date eerst moet doorstaan. Maar mensen zeggen ook wel; "liefde maakt blind". Dat je dus niet let op allerlei kleinigheidjes. Dat het niet persé nodig is dat iemand perfect is. (en maar goed ook want mensen hebben genoeg fouten) Maar hoe zit dit nou werkelijk? Of beter gezegd: zijn blinde mensen het beste voorbeeld van pure, echte liefde? of kunnen die ook oppervlakkig zijn?


Volgens Steven wel. Al is dat nou ook weer niet de standaard. Zelf kent hij een stuk of drie van die macho veroveraars. "Die gaan op stap om even te scoren en hebben, zodra ze een leuk meisje tegenkomen, zoiets van 'die pak ik wel even. Dan gaan ze eerst aan allerlei vrienden en kennissen vragen hoe ze eruit ziet en of ze wel een lekker ding is." Zielig vind ik het, zulk gedrag. Het is dus waar; deze oppervlakkigheid is universeel - het beperkt zich niet tot het rijk van de ziende tienerjongens. Hormonen, onzekerheid, seksdrive, een fetisj voor good looks... wat zou er achter zitten?

Ik ben van plan erachter te komen door deze week met een psycholoog te praten. Want waarom zijn wij mensen toch altijd zo bezig met de uiterlijke schoonheid? Waar komt die persoonlijke en aan vriend/vriendin gebonden ijdelheid vandaan? Is it all in the best interest of the future of our human race? Zo van; dan lopen er straks alleen nog maar knapperds rond?

Hmmmm... ik ben alvast benieuwd!

De Naakte Waarheid

Zei ik in mijn vorige blog nog zo dat ik niet ging schrijven over naakte meisjes, is dat nu wel zo. Rated PG!

Onlangs heb ik voor een naaktmodel geïnterviewd. Een meid van mijn leeftijd die toevallig ook nog eens dezelfde opleiding doet. Dat was, to say the least, erg interessant. Het is een wereld waar ik weinig over wist. Waar ik eigenlijk, ondanks het openhartige gesprek met haar, nog steeds vrij weinig over weet. Het is en blijft immers een wereld ver van mij vandaan. Twee uurtjes meegluren veranderd daar op zich niet veel aan.

Maar even concreet. Zij had de stap naar naakt poseren genomen omdat ze een keer iets uitzinnigs wilde doen wat haar stiekem heel leuk leek. Leuk en doodeng. 'Afrekenen met demonen en angsten', noemde ze het. Alsof het iets heel gewoons en luchtigs was. Alsof het niks voorstelde.

Ik droom nog altijd het liefst met mijn kleren aan

Toch vind ik het knap. Ik bedoel, ik zou het echt niet kunnen. Daar naakt staan met all eyes on you. Nee, zeg, dankje. Ik snap best dat de studenten van de kunstacademie (want daar poseert ze voor) het menselijk lichaam moeten leren tekenen. En dat daar een levend voorbeeld bij helpt, is logisch. Ook heeft ze gezegd dat ze 9 euro per uur krijgt om te poseren. Dat is best veel. Niet super veel, maar toch. Verder is de sfeer daar kennelijk 'heel rustgevend' zodat je 'lekker weg kunt dromen'. (Dan ben ik dus toch een beetje van de oude stempel, want ik droom nog altijd het liefst met mijn kleren aan)

Waar ik ook bewondering voor heb, is haar zelfvertrouwen. Het is voor een living Barbiedoll natuurlijk maar al te gemakkelijk om daar te gaan staan - maar als je zelf niet helemaal tevreden over jezelf bent, ligt het toch flink anders. Dan lijkt me dat nog moeilijker. Die 'artiesten' zien immers alles. Elk kuiltje, bultje, rimpeltje en haartje. En dan mogen ze nog zo 'professioneel' zijn en 'helemaal niet geilen op jouw borsten en billen', maar van dat idee zou ik stapelgek worden. Want zij zei het al; "Je kunt je nergens achter verstoppen."



Misschien dat ik daarom met de standaard verwachting naar het interview was gegaan dat ik waarschijnlijk met een supermodel uitziend meisje zou praten. Maar dat was helemaal niet zo. Niet om haar te bekritiseren, maar het verraste me enorm toen zij me op mijn schouder tikte. Ik had een typisch blondje verwacht met fonkelende blauwe ogen en eindeloze benen - niet zomaar een meisje van de straat. Iemand die je vast zo voorbij zou lopen, zo onopvallend en gewoon was ze. Toen ik mezelf op die gedachte betrapte, voelde ik me bijna schuldig.

Maar ze gaf het zelf al snel toe; ze was inderdaad geen model type. Het tegenovergestelde zelfs. En ze had, nadat ze zich telefonisch had opgegeven, nog maar snel even teruggebeld om te checken of haar uiterlijk wel in orde was. "Bij kunst gaat het niet om het tekenen van mooie mensen, maar echte mensen," kreeg ze te horen. "Daar hoort variatie ook bij." Er is dus een duidelijk verschil tussen het zijn van naaktmodel en commercieel model. Daar heb je wel van die absurde en strenge voorkeuren. Size zero, anyone?

Wat verder niet te vergelijken is, is volgens haar de kunstwereld en de porno industrie. "Naakt en naakt is niet hetzelfde. Bij de een gaat het om het uiten van creativiteit en het leren van een vak, terwijl het bij de ander gaat om het opwinden van mensen". Dat is volgens haar bij het naakt poseren helemaal bij de kunstacademie niet aan de orde. Nog voor geen 1%. Als ik dan ook het woord Playboy of naaktkalender laat vallen, werpt ze me een afkeurende blik toe. Dat is maar 'bah'. Tja, ik kan haar geen ongelijk geven. Aan de gehele bevolking van vieze mannetjes tentoongesteld worden staat ook niet bepaald op mijn to do list...


Volgens haar zijn er bij de kunstacademie geen 'vieze mannetjes' bij. Dus dat is weer een zorg minder. De studenten en hobby schilders zien haar enkel en alleen als vorm. Iets wat ze moeten weergeven. Dus geen sexy lichaamsdelen, lange wimpers en zachte huid. Toch vraag ik me af - en dit klinkt misschien heel grof- of ze niet liever een aantrekkelijk en strak-in-het-vel model tegenover zich hebben staan dan een uitgezakte desperate housewife. Want iedereen kijkt toch at the end of the day het liefst naar mooie mensen?

Ja. Dat weet ik, voor zover ik kan, zeker. Een gezellige dikke dame zou ik persoonlijk namelijk ook niet aan mijn muur willen. Nee, we willen schoonheid. Sensualiteit. En daar hebben we toch een bepaald beeld bij. Zoals ik al in mijn vorige blog zei; het oog wil ook wat. En dat is gewoon zo. Everybody knows it.

The beauty of politics

Nee, mensen, geen post over naakte meisjes. Sorry ;)

Stemmen, het hoort erbij. Als mens laten we doorgaans graag onze stem horen, waar het maar kan. Of anderen er nou op zitten te wachten of niet. Onze mening is belangrijk en die moeten we kwijt.

Toch is het altijd weer een strijd om ons naar het stemhokje te lokken. (een beloning uitloven dan maar? Leuke trip naar Hawaï? Nee, gekheid..) Anyway, ik ben iemand die meestal wel gaat stemmen. Die braaf naar het gemeentehuis huppelt met haar paspoort in d'r tas.

En geloof me, zoveel weet ik ook niet van politiek. Dus waarom stem ik eigenlijk? En hoe weet ik in Godsnaam wie ik moet kiezen? Het aanbod is overvloedig, het lijkt wel een gangpad van de Albert Heijn.. Maar het is niet zoals bij het Eurovisie Songfestival dat je 12, 10, 8, 6 etc. punten kunt geven aan je lievelingen. Trouwens: dat zou het alleen nog maar gecompliceerder maken - wie heeft vandaag de dag nou nog een 'favoriete' politicus? Vooral wat de gemeentelijke partijen aangaat. (als ik daarvan 1 persoon weet te identificeren, is het veel...)

Volgens mij ben ik er achter gekomen hoe het werkt. Ze zeggen vaak 'het oog wil ook wat' en ook in dit geval is het waar; je gaat al snel voor degene met de meest flitsende/mooie/sierlijke naam. Tenminste ik wel. Dat of ik stem op iemand met de naam van een vriend of familielid. Dan is het toch persoonlijk, al is het natuurlijk een onzinreden.

Maar echt; bij mij legt Piet Steen het af tegen Michiel Vlinder en ook hoeft Tienus Waffelaar niet te hopen dat hij het wint van Patrick Zwaanhout. Daar komt nog bij dat ik ook vaak, als er eentje aanwezig is, op een vrouw stem. Uit solidariteit wellicht. Moet ze natuurlijk wel een mooie naam hebben die tot mijn verbeelding spreekt. Een Anneke Blok of Juultje Melkert gun ik geen blik waardig.


Hadden hun ouders maar beter moeten nadenken over de toekomstige carrières van hun kinderen. (maar goed, we leven nu in een tijd waarin celebrities hun kroost naar fruit of wetenschappelijke gebruiksvoorwerpen noemen) Toch is het zo: een naam heeft een groot effect op je leven. 'Koen poep in je schoen' is niet alleen vervelend op de middelbare school, het motto blijft altijd aan je plakken.

A rose by any other name would still smell as sweet? Nou, nee. Zo simpel is het niet. Dingen klinken of mooi, of lelijk. Daar kun je verder weinig aan veranderen. zo is het woord 'teennagel' alleen al veelzeggend en hoef je over 'oorsmeer' geen twee keer na te denken voordat je inziet dat het een nare betekenis heeft. En kanker klinkt op zich al zo hard dat je er weinig romantische gedachten bij kunt hebben. Bah.

Maar goed, van oorsmeer terug naar politici. Het is wetenschappelijk bewezen dat knappe mensen succesvoller zijn in hun leven dan lelijke mensen. Dan is het toch reëel om aan te nemen dat mensen met een 'knappe' naam evenals een betere kans hebben op een succesvol leven? Misschien had Wilders daar wat eerder bij stil moeten staan. Want met een Gerard Wilgenbloem zou men op slag meer sympathie hebben. N'est ce-pas?

Cupid's Countdown

Ik zat vandaag in de trein. Nee, niks nieuws. Ik zit elke dag in de trein, soms heb ik bijna het gevoel dat ik er woon. Maar daar gaat het niet over: wat doe je altijd als je onderweg bent? Je kijkt uit het raam. Ja, ook jij.

Het is absurd, maar vandaag (na een lange schooldag) dacht ik bij mezelf; hoe vaak kijk ik wel niet uit het raam zonder iets te zien? Je hebt immers je Ipod of zit je daar met je boekje te vermaken. Entertainment for one. Praten met een ander doe je niet snel meer. Dat is zo passé. Ja, of je moet al willen weten of jouw halte al is geweest.

Op deze manier mis je wel veel. Veel interessante gesprekken. Interessante mensen. Interessante ideeën? Misschien ook wel. Dus als je afgeleid bent door alles wat zich buiten afspeelt, laat het het dan waard zijn. Doe iets, zoek naar iets. Vandaar: mijn nieuwe missie. Nouja, 'missie' dat klinkt ook gelijk weer zo dramatisch.


Het leek me gewoon wel leuk: jongens spotten. Niet passief even gluren, nee, echt goed kijken. Zit er iets leuks tussen of valt het allemaal gewoon tegen? Als veteraan single is dit behalve een geinige opdracht ook nog een nuttig tijdverdrijf. Zo blijf je immers scherp.

Want het zit zo; ik zeur nog wel eens. Dat er geen leuke jongens zijn. Dat ik niet verliefd schijn te kunnen worden. En nou hoef je geen medelijden met me te hebben, hoor - I'll survive, maar ik vroeg me puur uit nieuwsgierigheid af wat voor oordeel ik zou vellen als ik eens goed mijn ogen open zou doen.

Leuke jongens tellen, dus.

Dat is wat ik de komende week (of wat er nog van over is) ga doen. Komend weekend zal ik de score bekend maken. Dan zal ik zeggen wat de vangst precies is. Ik hoop toch dat ik minstens boven de twintig kom, zeg. Anders kruip ik direct weer onder mijn steen.

---> So, beware! I might be watching you...



Het is triest. Diep triest. Maar het resultaat van mijn 5-daagse experimentje doet me wel aardig veel denken aan een jaren '80 hit van Bonnie Tyler. Iedereen die de tekst kent, mag meezingen. Voor de anderen zeg ik alleen dit:

"where have all the good men gone?
And where are all the gods?
Where's my streetwise Hercules
To fight the rising odds?
Isn't there a white knight?

Isn’t there a white knight upon a fiery steed?
Late at night I toss and turn and dream of what I need

I need a hero!!!"